الحاقة
29

خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۖ وَ قَدْ کانُوا يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَ هُمْ سالِمُونَ

43

در حالى كه چشمشان سر به زير است، ذلت آنها را احاطه كرده است با آنكه (در دنيا) به سجده دعوت مى‌شدند و سالم بودند.


فَذَرْنِي وَ مَنْ يُکَذِّبُ بِهذا الْحَدِيثِۖ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ

44

بگذار مرا (با) آنكه اين قرآن را تكذيب مى‌كند، آنها را به تدريج مى‌گيريم از جايى كه نمى‌دانند.


وَ أُمْلِي لَهُمْۚ إِنَّ کَيْدِي مَتِينٌ

45

و به آنها مهلت مى‌دهم تدبير من محكم است.


أَمْ تَسْئَلُهُمْ أَجْراً فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ

46

يا از آنها اجرى مى‌خواهى كه از غرامت سنگين شده هستند؟!


أَمْ عِنْدَهُمْ الْغَيْبُ فَهُمْ يَکْتُبُونَ

47

يا عالم غيب نزد آنهاست و آنها از آن مى‌نويسند؟!


فَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ وَ لا تَکُنْ کَصاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نادى وَ هُوَ مَکْظُومٌ

48

به دستور پروردگارت صبر كن و مانند رفيق ماهى (يونس) مباش، وقتى كه خدايش را خواند و پر از پشيمانى بود.


لَوْلا أَنْ تَدارَکَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَراءِ وَ هُوَ مَذْمُومٌ

49

اگر نعمتى از پروردگارش او را درك نمى‌كرد به صحرا انداخته مى‌شد در حالى كه ملامت شده بود.


فَاجْتَباهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنْ الصَّالِحِينَ

50

خدايش او را برگزيد و از صالحانش گردانيد.


وَ إِنْ يَکادُ الَّذِينَ کَفَرُوا لَيُزْلِقُونَکَ بِأَبْصارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّکْرَ وَ يَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ

51

حقا كه نزديك است كفار تو را با چشمهاى خويش بيافكنند چون قرآن را مى‌شنوند و مى‌گويند كه او ديوانه است‌


وَ ما هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ لِلْعالَمِينَ

52

(با آنكه) قرآن جز تذكرى براى جهانيان نيست.


سوره الحاقة

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الْحَاقَّةُ

1

بنام خداى رحمان رحيم؛ آن واقعه حتمى.


مَا الْحَاقَّةُ

2

چيست آن واقعه حتمى؟


وَ ما أَدْراکَ مَا الْحَاقَّةُ

3

و چه مى‌دانى چيست آن واقعه حتمى.


کَذَّبَتْ ثَمُودُ وَ عادٌ بِالْقارِعَةِ

4

قوم ثمود و عاد قيامت را تكذيب كردند.


فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِکُوا بِالطَّاغِيَةِ

5

اما ثمود با بلائى فزون از حد هلاك شدند.


وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِکُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عاتِيَةٍ

6

و اما قوم عاد با بادى بسيار سرد و شديد هلاك گشتند.


سَخَّرَها عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيالٍ وَ ثَمانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُوماًۖ فَتَرَى الْقَوْمَ فِيها صَرْعى کَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ خاوِيَةٍ

7

خدا آن باد را هفت شب و هشت روز پى در پى، بر آنها مسلط كرد، مى‌ديدى كه آن قوم در زمين افتاده‌اند، گويى ريشه‌هاى كنده شده نخلها مى‌باشند.


فَهَلْ تَرى لَهُمْ مِنْ باقِيَةٍ

8

آيا از آنها باقى مانده‌اى مى‌بينى؟!


566