القلم
29

فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ کَفَرُوا وَ قِيلَ هذَا الَّذِي کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ

27

چون آن عذاب را نزديك به بينند چهره آنان كه كافر شده‌اند غمگين مى‌شود و گفته مى‌شود اين است آن عذابى كه به عجله مى‌خواستيد.


قُلْ أ رَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَکَنِيَ اللَّهُ وَ مَنْ مَعِيَ أَوْ رَحِمَنا فَمَنْ يُجِيرُ الْکافِرِينَ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ

28

بگو خبر دهيد اگر خدا مر او كسانى را كه با منند بميراند يا به ما رحم كند، كيست كه كافران را از عذاب پناه دهد.


قُلْ هُوَ الرَّحْمنُ آمَنَّا بِهِ وَ عَلَيْهِ تَوَکَّلْناۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ

29

بگو او خداى رحمان است به او ايمان آورديم و بر او توكل كرديم به زودى مى‌دانيد كيست آنكه در گمراهى آشكار است.


قُلْ أ رَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ ماؤُکُمْ غَوْراً فَمَنْ يَأْتِيکُمْ بِماءٍ مَعِينٍ

30

بگو: خبر دهيد، اگر آب شما در زمين فرو رود كيست كه به شما آب جارى بياورد.


سوره القلم

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ نۚ وَ الْقَلَمِ وَ ما يَسْطُرُونَ

1

بنام خداى رحمان رحيم؛ ن. قسم به قلم و قسم به آنچه مى‌نويسند.


ما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِمَجْنُونٍ

2

تو به دليل نعمت پروردگارت ديوانه نيستى.


وَ إِنَّ لَکَ لَأَجْراً غَيْرَ مَمْنُونٍ

3

حقا كه براى تو پاداشى هست تمام نشدنى.


وَ إِنَّکَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ

4

و تو بر خلق بزرگى هستى.


فَسَتُبْصِرُ وَ يُبْصِرُونَ

5

به زودى مى‌بينى و مى‌بينند.


بِأَيِّکُمُ الْمَفْتُونُ

6

كدام يك از شما مبتلى هستيد.


إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ

7

پروردگار تو داناتر است به آنكه از راه او گمراه شده و او داناتر است به هدايت يافتگان.


فَلا تُطِعْ الْمُکَذِّبِينَ

8

از تكذيب كنندگان نبوت اطاعت مكن.


وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ

9

كه دوست دارند سازش كنى و سازش كنند.


وَ لا تُطِعْ کُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ

10

اطاعت مكن از هر قسم خور پست.


هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ

11

عيبجو و رونده به سخن چينى.


مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ

12

مانع خير، متجاوز، گناهكار.


عُتُلٍّ بَعْدَ ذلِکَ زَنِيمٍ

13

بعد از آن، خشن و نانجيب.


أَنْ کانَ ذا مالٍ وَ بَنِينَ

14

زيرا كه داراى مال و فرزندان است.


إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا قالَ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ

15

چون آيات ما بر او خوانده شود گويد: اينها افسانه‌هاى گذشتگان است.


564