القیامة
29

فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ

48

پس شفاعت شافعان نفعشان ندهد.


فَما لَهُمْ عَنِ التَّذْکِرَةِ مُعْرِضِينَ

49

آنها را چه شده كه از قرآن در حال اعراض هستند.


کَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَةٌ

50

گويى خران رم كرده‌اند.


فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍ

51

كه از شيرى گريخته است.


بَلْ يُرِيدُ کُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُؤْتى صُحُفاً مُنَشَّرَةً

52

بلكه هر كس از آنها مى‌خواهد نامه‌هاى گسترده و باز شده داده شود.


کَلَّاۖ بَلْ لا يَخافُونَ الْآخِرَةَ

53

نه، بلكه از آخرت نمى‌ترسند.


کَلَّا إِنَّهُ تَذْکِرَةٌ

54

نه، آيات قرآن موعظه است.


فَمَنْ شاءَ ذَکَرَهُ

55

هر كه بخواهد از آن پند گيرد.


وَ ما يَذْکُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُۚ هُوَ أَهْلُ التَّقْوى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ

56

و پند نمى‌گيرند مگر آنكه خدا بخواهد، خدا اهل تقوى و اهل آمرزش است.


سوره القیامة

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ لا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيامَةِ

1

بنام خداى رحمان رحيم؛ نه، قسم مى‌خورم به روز قيامت.


وَ لا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

2

و نه، قسم مى‌خورم به و جدان ملامتگر.


أ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظامَهُ

3

آيا انسان مى‌پندارد كه هرگز استخوانهاى او را نتوانيم جمع كرد؟


بَلى قادِرِينَ عَلى أَنْ نُسَوِّيَ بَنانَهُ

4

بلى جمع مى‌كنيم در حالى كه قادريم كه انگشتان او را بسازيم.


بَلْ يُرِيدُ الْإِنْسانُ لِيَفْجُرَ أَمامَهُ

5

بلكه انسان مى‌خواهد در جلوش گناه كند.


يَسْئَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيامَةِ

6

مى‌پرسد روز قيامت كى خواهد بود.


فَإِذا بَرِقَ الْبَصَرُ

7

چون چشم خيره شود.


وَ خَسَفَ الْقَمَرُ

8

و ماه بگيرد.


وَ جُمِعَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ

9

و آفتاب و ماه جمع شود.


يَقُولُ الْإِنْسانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ

10

انسان آن روز مى‌گويد: فرارگاه كجاست؟


کَلَّا لا وَزَرَ

11

نه، فرارگاهى نيست.


إِلى رَبِّکَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ

12

محل استقرار در طرف پروردگار توست.


يُنَبَّؤُا الْإِنْسانُ يَوْمَئِذٍ بِما قَدَّمَ وَ أَخَّرَ

13

خبر داده شود انسان، در آن روز آنچه را كه از پيش فرستاده و يا آخر گذاشته است.


بَلِ الْإِنْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ

14

بلكه انسان به خود يك پارچه بصيرت است.


وَ لَوْ أَلْقى مَعاذِيرَهُ

15

هر چند كه عذرهايش را بياورد.


لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ

16

زبانت را به خواندن قرآن حركت مده تا در آن عجله كنى.


إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ

17

حقا كه جمع و خواندن آن بر عهده ماست.


فَإِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ

18

چون آن را خوانديم از خواندش پيروى كن.


ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا بَيانَهُ

19

سپس بر عهده ماست بيان آن.


577