الملک
29

سوره الملک

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ تَبارَکَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْکُ وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ

1

بنام خداى رحمان رحيم؛ دائم الخير و والا مقام است خدايى كه حكومت در دست اوست و او بر هر چيز تواناست.


الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَکُمْ أَيُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلاًۚ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ

2

خدايى كه مرگ و زندگى را آفريده تا امتحان كند كدام يك از شما از لحاظ عمل بهتريد و او توانا و آمرزنده است.


الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاًۖ ما تَرى فِي خَلْقِ الرَّحْمنِ مِنْ تَفاوُتٍۖ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرى مِنْ فُطُورٍ

3

خدايى كه هفت آسمان را بالاى هم (يا شبيه) آفريد، در خلق خدا تفاوتى نمى‌بينى، چشمت را بر گردان آيا خللهايى مشاهده مى‌كنى؟


ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ کَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ إِلَيْکَ الْبَصَرُ خاسِئاً وَ هُوَ حَسِيرٌ

4

سپس چشمت را مكرر بگردان چشمت زبون و در حالى كه خسته است به سوى تو بر مى‌گردد.


وَ لَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ جَعَلْناها رُجُوماً لِلشَّياطِينِۖ وَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذابَ السَّعِيرِ

5

آسمان نزديك را با چراغهايى زينت داده و آنها را طرد كننده شياطين كرده‌ايم و براى آنها عذاب آتش مشتعل آماده ساخته‌ايم.


وَ لِلَّذِينَ کَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذابُ جَهَنَّمَۖ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ

6

و براى كسانى كه به پروردگار خويش كافر شده‌اند عذاب جهنم هست و بد جايگاهى است.


إِذا أُلْقُوا فِيها سَمِعُوا لَها شَهِيقاً وَ هِيَ تَفُورُ

7

چون در آتش انداخته شوند صفير آن را مى‌شنوند حال آنكه آتش آنها را بالا و پائين مى‌برد.


تَکادُ تَمَيَّزُ مِنْ الْغَيْظِۖ کُلَّما أُلْقِيَ فِيها فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُها أ لَمْ يَأْتِکُمْ نَذِيرٌ

8

نزديك است از شدت غضب تكه تكه شود هر وقت دسته‌اى در آن انداخته شوند، مأمورانش سؤال كنند آيا انذار كننده‌اى براى شما نيامد؟!


قالُوا بَلى قَدْ جاءَنا نَذِيرٌ فَکَذَّبْنا وَ قُلْنا ما نَزَّلَ اللَّهُ مِنْ شَيْ‏ءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلالٍ کَبِيرٍ

9

گويند: آرى انذار كننده آمد ولى تكذيبشان كرده و گفتيم: خدا چيزى نازل نكرده، شما جز در ضلالت بزرگ نيستيد.


وَ قالُوا لَوْ کُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ ما کُنَّا فِي أَصْحابِ السَّعِيرِ

10

و گويند: اگر مى‌شنيديم يا تعقل مى‌كرديم در ميان اهل آتش نبوديم.


فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقاً لِأَصْحابِ السَّعِيرِ

11

پس به گناه خويش اعتراف كردند، دور باد از رحمت خدا اهل آتش.


إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ کَبِيرٌ

12

كسانى كه از پروردگار خويش در غيب خائفند آنها راست آمرزش و پاداشى بزرگ‌


562