عبس
30

سوره عبس

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ عَبَسَ وَ تَوَلَّى

1

بنام خداى رحمان رحيم؛ عبوس شد و رو گردانيد


أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى

2

از اينكه آن نابينا پيش او آمد


وَ ما يُدْرِيکَ لَعَلَّهُ يَزَّکَّى

3

چه چيز تو را دانا كرد شايد كه او پاك شود؟!


أَوْ يَذَّکَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّکْرى

4

يا پند گيرد و تذكر به او نفع دهد؟!


أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَى

5

كسى كه خود را بى‌نياز مى‌داند!


فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّى

6

تو به او توجه مى‌كنى!


وَ ما عَلَيْکَ أَلَّا يَزَّکَّى

7

حال آنكه بر تو باكى نيست كه از شرك پاك نگردد!


وَ أَمَّا مَنْ جاءَکَ يَسْعى

8

و اما آنكه به شتاب پيش تو مى‌آيد!


وَ هُوَ يَخْشى

9

و از خدا مى‌ترسد!


فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى

10

تو از او به ديگران مشغول مى‌شوى!


کَلَّا إِنَّها تَذْکِرَةٌ

11

اين كار مكن، آيات ما پندى است‌


فَمَنْ شاءَ ذَکَرَهُ

12

هر كه بخواهد آن را ياد مى‌گيرد


فِي صُحُفٍ مُکَرَّمَةٍ

13

(آن آيات) در صفحه‌هاى با ارزش است‌


مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ

14

بلند مقام و پاك شده از باطل است‌


بِأَيْدِي سَفَرَةٍ

15

در دست نويسندگانى است‌


کِرامٍ بَرَرَةٍ

16

كه محترم و نيكوكارانند


قُتِلَ الْإِنْسانُ ما أَکْفَرَهُ

17

بميرد انسان چه ناسپاسى است؟!


مِنْ أَيِّ شَيْ‏ءٍ خَلَقَهُ

18

بنگرد خدا او را از چه آفريد


مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ

19

از نطفه آفريد و ساخت او را


ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ

20

سپس راه هدايت را بر او آسان كرد


ثُمَّ أَماتَهُ فَأَقْبَرَهُ

21

آن گاه او را بميرانيد و در قبر كرد


ثُمَّ إِذا شاءَ أَنْشَرَهُ

22

سپس وقتى كه بخواهد او را زنده مى‌كند


کَلَّا لَمَّا يَقْضِ ما أَمَرَهُ

23

نه، هنوز انسان امر خدا را به انجام نبرده است‌


فَلْيَنْظُرْ الْإِنْسانُ إِلى طَعامِهِ

24

بنگرد انسان به طعام خويش.


أَنَّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبًّا

25

ما آب را به طرز مخصوصى از آسمان ريختيم‌


ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا

26

سپس زمين را به نحو مخصوصى شكافتيم‌


فَأَنْبَتْنا فِيها حَبًّا

27

پس در آن دانه‌ها رويانديم‌


وَ عِنَباً وَ قَضْباً

28

و انگور سبزى‌


وَ زَيْتُوناً وَ نَخْلاً

29

و درخت زيتون و درخت خرما


وَ حَدائِقَ غُلْباً

30

و باغهاى انبوه‌


وَ فاکِهَةً وَ أَبًّا

31

و ميوه و چراگاه‌


مَتاعاً لَکُمْ وَ لِأَنْعامِکُمْ

32

متاع است براى شما و چهارپايان شما


فَإِذا جاءَتْ الصَّاخَّةُ

33

چون آن صيحه گوش خراش آيد


يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ

34

در روزى كه شخص از برادرش بگريزد


وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ

35

و از مادر و پدرش‌


وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ

36

و از زن و فرزندانش‌


لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ

37

براى هر كس را در آن روز كارى است كه مشغولش مى‌كند


وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ

38

چهره‌هايى در آن روز نورانى هستند.


ضاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ

39

خندان و شادمانند.


وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ

40

و چهره‌هايى در آن روز بر آنها تيرگى هست‌


تَرْهَقُها قَتَرَةٌ

41

سياهى آنها را احاطه كرده است‌


أُولئِکَ هُمْ الْکَفَرَةُ الْفَجَرَةُ

42

آنها كافران و بدكارانند


585