فصّلت
24

سوره فصّلت

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ حم

1

بنام خداى رحمان رحيم؛ حا، ميم،


تَنْزِيلٌ مِنْ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

2

اين نامه از جانب خداى رحمن و رحيم نازل شده است.


کِتابٌ فُصِّلَتْ آياتُهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ

3

كتابى است كه آيات آن به صورت قرآن روشن، بيان گرديده براى قومى كه مى‌فهمند.


بَشِيراً وَ نَذِيراً فَأَعْرَضَ أَکْثَرُهُمْ فَهُمْ لا يَسْمَعُونَ

4

اين كتاب بشير و نذير است، اما اكثر مشركان اعراض كرده و گوش نمى‌دهند.


وَ قالُوا قُلُوبُنا فِي أَکِنَّةٍ مِمَّا تَدْعُونا إِلَيْهِ وَ فِي آذانِنا وَقْرٌ وَ مِنْ بَيْنِنا وَ بَيْنِکَ حِجابٌ فَاعْمَلْ إِنَّنا عامِلُونَ

5

گفتند: دلهاى ما از آنچه ما را بدان مى‌خوانى در غلافى است، در گوشهايمان سنگينى هست ميان ما و تو حجابى وجود دارد، تلاش كن كه ما نيز تلاش خواهيم كرد.


قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ يُوحى إِلَيَّ أَنَّما إِلهُکُم إِلهٌ واحِدٌ فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْهِ وَ اسْتَغْفِرُوهُ وَ وَيْلٌ لِلْمُشْرِکِينَ

6

بگو: من مثل شما بشرى هستم، به من وحى مى‌شود كه معبود شما، معبود واحدى است به گفته او استوار باشيد، و از او آمرزش بخواهيد، واى بر مشركان.


الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ

7

كه زكاة را نميدهند و به آخرت كافرند.


إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ

8

كسانى كه ايمان آورده و اعمال شايسته كرده‌اند براى آنهاست پاداش تمام ناشدنى.


قُلْ أ إِنَّکُمْ لَتَکْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَ تَجْعَلُونَ لَهُ أَنْداداًۚ ذلِکَ رَبُّ الْعالَمِينَ

9

بگو: آيا شما كافر مى‌شويد به خدايى كه زمين را در دو روز آفريده و براى او شريكان قرار مى‌دهيد با آنكه او رب العالمين است؟!


وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ مِنْ فَوْقِها وَ بارَکَ فِيها وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَواءً لِلسَّائِلِينَ

10

در زمين از بالاى آن، كوه‌هاى ثابت قرار داد و در آن فائده مداوم نهاد، و اقوات آن را، در چهار روز برابر با نيازمندان، تقدير نمود.


ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ کَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ

11

سپس به آسمان پرداخت كه به شكل دود بود، به آن و به زمين گفت: به كار افتيد با ميل يا اجبار، گفتند: آمديم با رغبت.


477