نوح
29

فَلا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشارِقِ وَ الْمَغارِبِ إِنَّا لَقادِرُونَ

40

قسم مى‌خورم به پروردگار مشرقها و مغربها كه ما تواناييم.


عَلى أَنْ نُبَدِّلَ خَيْراً مِنْهُمْ وَ ما نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ

41

بر آنكه بهتر از آنها را عوض گيريم، ما عاجز نيستيم.


فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَ يَلْعَبُوا حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ

42

بگذار آنها را كه در باطل شوند و مشغول گردند حتى برسند به روزى كه وعده مى‌شوند.


يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنْ الْأَجْداثِ سِراعاً کَأَنَّهُمْ إِلى نُصُبٍ يُوفِضُونَ

43

روزى كه از قبرها شتابان خارج مى‌شوند گويى به طرف هدفها شتابانند.


خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۚ ذلِکَ الْيَوْمُ الَّذِي کانُوا يُوعَدُونَ

44

پائين است چشمشان، ذلت بزرگى آنها را احاطه كرده، اين روزى است كه وعده مى‌شدند.


سوره نوح

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَکَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ

1

بنام خداى رحمان رحيم؛ ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه قوم خود را بترسان پيش از آنكه عذاب دردناك بر آنها بيايد.


قالَ يا قَوْمِ إِنِّي لَکُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ

2

گفت اى قوم من براى شما بيم دهنده آشكارم.


أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ وَ أَطِيعُونِ

3

اينكه خدا را عبادت كنيد و از او بترسيد و از من اطاعت نمائيد.


يَغْفِرْ لَکُمْ مِنْ ذُنُوبِکُمْ وَ يُؤَخِّرْکُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّىۚ إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذا جاءَ لا يُؤَخَّرُۚ لَوْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ

4

تا از گناهان شما بيامرزد و شما را تا اجل معين تأخير اندازد كه اجل خدا چون بيايد تأخير نمى‌شود اى كاش مى‌دانستيد.


قالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلاً وَ نَهاراً

5

گفت: پروردگارا من قوم خويش را شب و روز دعوت كردم.


فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعائِي إِلَّا فِراراً

6

دعوت من بر آنها جز فرار نيفزود.


وَ إِنِّي کُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَکْبَرُوا اسْتِکْباراً

7

و من هر وقت كه دعوتشان كردم تا آنها را بيامرزى، انگشتان را در گوشها كردند و لباسشان را به سر كشيدند و تكبر كردند تكبر بزرگى!!


ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهاراً

8

سپس من آنها را با صداى بلند دعوت كردم.


ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَ أَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْراراً

9

سپس دعوت خويش را به طور آشكار و پنهانى به آنها اظهار نمودم.


فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ إِنَّهُ کانَ غَفَّاراً

10

و گفتم: از پروردگار خويش مغفرت بخواهيد كه او بسيار آمرزنده است.


570