بر مدار خطبه غدیر صفحه 21

« رب إنی لما أنزلت إلی من خیر فقیر»(1)

خدایا، من نسبت به خیری که عنایت فرمایی نیازمندم .

- أنا الفقیر فی غنای فکیف لا اکون فقیرا فی فقری.

وقتی غنی هستم به تو نیازمندم ، چه رسد زمانی که در فقر باشم .

همچنان که بندگی در پیشگاه خدا سروری برای رسول خدا بود، فقر الی الله افتخار او بود.(2)

« ما انسانها را به نیازشان آگاه ساختیم و آنها به ربوبیت ما اعتراف کردند» .

خودخواهی و حب ذات مانعی است برای اینکه آدم جایگاه خود را نشناسد. اما وقتی خدا خیر بنده ای را بخواهد او را در دین آگاه می گرداند.

آنگاه که آدمی به شناخت حقیقی نفس رسید و به فقر ذاتی خود پی برد به وادی خوف می رسد و نفس کرامت می یابد .

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است

هیچ موجودی به دلیل فقر ذاتی خود از دایره عبودیت بیرون نیست.