شاخصه های تربیت آرمانی از نظرگاه امیرالمؤمنین علیه السلام صفحه 288

به کمالی که شایسته ی آن است برسد.

ابتلا و امتحان، سنتی اساسی در نظام هستی است تا شئون باطنی انسان ها به فعلیت برسد و هر که به آن چه شایسته ی اوست برسد.

امیر مؤمنان (علیه السلام) علی در این باره می فرمایند: «إن سبحانه اعلم بهم من أنفسهم ولکن لتظهر الأفعال التی بها یستحق الثواب والعقاب هر چند خدا از خود آنها به آنها داناتر است، لیکن ابتلا و امتحان برای آن است که کردارهائی که شایسته ی پاداش و کیفر است آشکار شود(1)

ناموس الهی بر ابتلا و امتحان به گونه ای است که آدمیان با اراده ی خود به سوی کمال مطلق گام بردارند و در ابتلا و امتحان خالص شوند و به آن چه لایق آنند دست یابند. هر جزئی از اجزاء عالم و هر حالتی از حالات آن که به انسان مرتبط می شود، از عواملی است که خداوند انسان را با آن امتحان می کند.

اتنا جعلنا ما علی الأرض زینه لها لتبلوم أیهم أحسن عملا : ما آنچه را بر زمین است، زیوری برای آن قرار دادیم تا مردمان را بیازمائیم که کدامشان نیکوکارترند»(2)

ما من قبض ولا بسط إلا ولله فیه مشیئه وقضاء وابتلاء: هیچ .