شاخصه های تربیت آرمانی از نظرگاه امیرالمؤمنین علیه السلام صفحه 297

دلیریشان را برانگیزاند و از کار مانده را به خواست خدا به تلاش ترغیب نماید»(1). با اصل قرار دادن تشویق و فضائی مملو از محبت، می توان بدکاران را با توجه به فطرتشان به نیکی متمایل ساخت.

تصادوا الإسائه بالإحسان: به وسیله ی نیکی با بدی بستیزید»(2).

اولیای الهی برای سیر دادن مردمان به غایت تربیت، اشتیاق به آخرت و رضوان الهی را بر می انگیختند. «شوقوا أنفسکم إلی نعیم الجنه: نفس های خود را به سوی بهشت مشتاق کنید»(3).

شوق به آخرت و لقای حق، بهترین زمینه ی تعالی آدمی به سوی حقیقت است. پیشوای موحدان ع فرموده اند:

إنما السعید من خاف العقاب فأمن ورجا الثواب فأحسن واشتاق إلی الجنه فأدلج: به راستی نیکبخت کسی است که از عذاب بیم داشته باشد و خود را ایمن سازد، و به ثواب امید داشته باشد و نیکوئی کند و مشتاق بهشت باشد و اول شب به راه افتد»(4).

آداب تشویق

1- نامه: 03.
2- خوانساری، 1360، ج 4: 233.
3- خوانساری، 1390، ج 4: 187.
4- خوانساری، 1380، ج3: 91