اصلاحات علوی: نگاهی به سیره حکومتی امام علی علیه السلام صفحه 25

را گرم ساخته است، ولی مرا به آتش دوزخی می خوانی که خدای جبار با خشم خود آن را گداخته است.(1)

نمونه دیگر، آن است که عبدالله بن زمعه که از شیعیان آن حضرت بود، در دوران خلافت حضرت علی علیه السلام نزد حضرت آمد و از او درخواست مالی کرد. او پنداشت که حضرت، او را بر دیگران مقدم می دارد یا بیش از آنچه حق اوست، از بیت المال می دهد. ولی امام در پاسخ فرمود: «این اموال را که می بینی، نه مال من و نه از آن توست. غنیمتی گردآمده از مسلمانان است که با شمشیرهای خود به دست آورده اند. اگر تو در جهاد همراه شان بودی، چون آنان از سهم برخورداری، وگرنه دسترنج آنان خوراک دیگران نخواهد بود».(2)

2. پرهیز از حرص و بخل

امام علی علیه السلام در مورد این ویژگی می فرماید:

بی گمان شما دانستید که سزاوار نیست بخیل بر ناموس و جان و غنیمت ها و احکام مسلمانان، ولایت یابد و امامت آنان را عهده دار شود تا در مال های آنها حریص گردد.(3)

در این فصل، امیرالمؤمنین علی علیه السلام یکی از ویژگی های حاکم مسلمانان را نداشتن بخل و طمع در اموال مردم معرفی کرده است؛ زیرا اگر حاکم مسلمانان بخیل باشد، پیداست که به سبب حرص زیادی که به اموال

1- ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 12، خطبه 219، ص 245.
2- همان، ج13، خطبه 227، ص10.
3- همان، ج 8 ، خطبه 131، ص 263. وَقَد عَلِمتُم أنه لا یَنبَغی أَن یَکونَ الوَالِی عَلَی الفُروجِ وَ الدِّماءِ وَ الْمَغانِمِ وَ الأَحکامِ و إمَامَهِ الْمُسلِمینَ الْبَخیلُ، فَتَکُونَ فی أَمْوالِهم نَهْمَتُهُ.