اصلاحات علوی: نگاهی به سیره حکومتی امام علی علیه السلام صفحه 30

سو یا آن سو کشیده شوم، خوش تر دارم تا خدا و پیامبرش را در روز قیامت، در حالی ملاقات کنم که به بعضی از بندگان ستم یا چیزی از اموال عمومی را غصب کرده باشم.(1)

حضرت بر مهربانی تأکید می کند و حاکم اسلامی را از ستم کاری برحذر می دارد. ایشان در دوران حکومتش نیز مهربان بود. از جمله اینکه یتیمان را نوازش می کرد؛ در تاریکی های شب از خانه بیرون می رفت و نان و خرما بر دوش می گرفت و مخفیانه به در خانه فقرا و مستمندان می رساند. محرومان و ناتوانان و بیوه زنان مستمند، جیره خواران حضرت بودند و خود از آن خبر نداشتند.

حضرت علی علیه السلام همان عارفی است که از ناله یتیمی منقلب می شود و نان مستمندان را بر دوش می کشد، ولی در برابر کافران، سرکشان، ناکثین، قاسطین و مارقین می ایستد و شمشیر می کشد.

امام علی علیه السلام به هیچ کس ستم نمی کرد، حتی هنگامی که به دست ابن ملجم زخمی شد، در حالی که در خون آغشته بود و او را به خانه می بردند، درباره قاتل خویش فرمود: «از همان شیری که به من می دهید، به ابن ملجم هم بدهید و او را با همان ضربه قصاص کنید».

5. پرهیز از رشوه خواری

امیرالمؤمنین علی علیه السلام در بیان این ویژگی می فرماید:

و قَدْ عَلِمْتُم أَنَّه... وَ لا الْمُرْتَشِی فِی الْحُکمِ فَیَذهبَ بِالْحُقُوقِ وَ یَقِفُ بِها دُونَ الْمقاطع.(2)