ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 5

از خدا بترسید و دست از این ظلم ها بردارید. و پس از آن چند نفر از بزرگان آنان گفتند: ما از این صحیفه ی ظالمانه بیزاریم. و سپس محاصره برداشته شد، و بزرگان قریش آمدند، و بنی هاشم را از شعب بیرون آوردند و در خانه های خود جا دادند، و چون این خبر منتشر شد، عده ی زیادی مسلمان شدند، و چون پیامبرخدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) از شعب خارج شد، باز برخی از مشرکین با آن حضرت خصومت نمودند و به آزار خود ادامه دادند، و ابوطالب(علیه السلام) نیز به حمایت خود از آن حضرت ادامه داد همان گونه که خواهد آمد.

ادله ای که دلالت بر ایمان ابوطالب(علیه السلام) می کند

همان گونه که خواهد آمد در کتب شیعه و سنّی قرائن بسیاری درباره ی شخصیّت و ایمان ابوطالب(علیه السلام) وجود دارد و برای احدی قابل انکار نیست.

مرحوم علّامه ی امینی در کتاب الغدیر-، جلد هفتم و هشتم- این روایات را بیان نموده است، و ما نیز بخشی از آن ها را بیان می کنیم:

1-امام صادق(علیه السلام) فرمود: به خدا سوگند، اگر ایمان ابوطالب(علیه السلام) را در یک کفّه ی ترازو قرار بدهند و ایمان این خلق را در کفّه ی دیگر، قطعاً ایمان ابوطالب(علیه السلام) بر ایمان آنان برتری خواهد داشت.(1)

2- روزی امیرالمؤمنین(علیه السلام) در رحبه ی کوفه نشسته بود و مردم اطراف او بودند، و شخصی برخاست و گفت: شما دارای مقام و منزلت والایی هستید و لکن پدرشما گرفتار آتش است؟!

امیرالمؤمنین(علیه السلام) فرمود: «اسکت فضّ الله فاک» ساکت شو خدا دهانت را بشکند، سوگند به خدایی که حضرت محمّد(صلی الله علیه و آله و سلّم)را به حق به پیامبری مبعوث نمود، اگر پدر من از جمیع گنهکاران روی زمین شفاعت کند خداوند شفاعت او را می پذیرد، و از همه ی آنان می گذرد.تا این که

فرمود : آیا پدر کسی در آتش است که فرزندش قسمت کننده ی بهشت و دوزخ می باشد؟!

سپس فرمود: سوگند به آن خدایی که پیامبر خود حضرت محمد(صلی الله علیه و آله و سلّم) را به نبوّت مبعوث نمود، در روز قیامت نور پدرم ابوطالب(علیه السلام) انوار خلایق را خاموش می کند، جز نور پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) و نور من و نور فاطمه زهرا و نور امام حسن و امام حسین و نور امامان از فرزندان حسین(علیهم السلام)را .

تا این که فرمود: آگاه باش که نور ابوطالب(علیه السلام) از نور ما اهل بیت است، و خداوند متعال آن نور را دو هزار سال قبل از خلقت آدم آفریده است.(2)

3- امام صادق(علیه السلام) می فرماید: «إنّ أباطالبٍ من رفقاء النبییّن و الصدّیقین و الشهداء و الصالحین و حسن أولئک رفیقاً». یعنی، حضرت ابوطالب(علیه السلام) در قیامت همنشین پیامبران و صدّیقین و شهداء و صالحین خواهد بود و آنان نیکو رفقایی هستند.(3)

1- - بحارالأنوار، ج35/112.
2- - احتجاج طبرسی، ج1/230.
3- - بحارالأنوار، ج35/111.