ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 6

شهادت اهل البیت(علیهم السلام) نسبت به ایمان ابوطالب

تردیدی نیست که ائمه اهل البیت(علیهم السلام) اجماع دارند بر اسلام و ایمان حضرت ابوطالب(علیه السلام) و در این موضوع روایات صریحی از آنان نقل شده است.

امیرالمؤمنین(علیه السلام) در مرثیه پدر خود می فرماید:

أباطالبٍ عصمه المستجیر

و غیث المحول و نور الظلم

لقد هدّ فقدک أهل الحفاظ

فصلّی علیک ولیّ النعم

و لقّاک ربّک رضوانه

فقد کنت للطّهر من خیر عمّ(1)

و در روایات فراوانی به ایمان ابوطالب(علیه السلام) تصریح شده و ما به برخی از آن ها اشاره می کنیم:

1- امام حسین از پدر خود امیرالمؤمنین(علیهما السلام) نقل نموده که آن حضرت روزی در رحبه ی کوفه نشسته بود و مردم اطراف او را گرفته بودند و شخصی برخاست و گفت: «یا امیرالمؤمنین خداوند شما را در جایگاه و منزلتی قرار داده و لکن پدر شما در آتش معذّب می باشد.» و امیرالمؤمنین(علیه السلام) به او فرمود:

ساکت شو خدا دهانت را خرد کند، سوگند به خدایی که حضرت محمّد(صلی الله علیه و آله و سلّم) را به حق به پیامبری مبعوث نمود، اگر پدر من در قیامت از همه مردم روی زمین شفاعت کند خداوند شفاعت او را می پذیرد. سپس فرمود: آیا پدر من در آتش معذّب می باشد و فرزند او «قسیم الجنّه و النار» است؟! تا این که فرمود: سوگند به خدایی که حضرت محمّد(صلی الله علیه و آله و سلّم) را به حق مبعوث نمود، نور ابوطالب در قیامت انوار همه ی خلایق را خاموش می کند، جز انوار محمّد وعلیّ و فاطمه و حسن و حسین و فرزندان حسین(علیهم السلام) را، همانا نور او از نور ما می باشد، و خداوند دو هزار سال قبل از خلقت آدم نور او را آفریده است.(2)

2- در سخن دیگری می فرماید: «و الله ما عَبَد أبی، و لا جدّی عبدالمطلّب، و لا هاشم، و لا عبدمناف صنماً قطّ»

یعنی، به خدا سوگند نه پدر من و نه جدّ من عبدالمطلب، و نه هاشم و نه عبدمناف، هرگز در مقابل هیچ بتی سجده نکردند.

و چون به آن حضرت گفته شد: آنان چه چیزی را پرستش می کردند؟ فرمود: آنان به طرف کعبه بر آیین ابراهیم(علیه السلام) نماز می خواندند، و از او پیروی می کردند.(3)

3- مرحوم علامه امینی از شعبی از امیرالمؤمنین نقل نموده که می فرماید:

1- - تذکره سبط بن جوزی ص6، بحارالأنوار ج35/114.
2- - امالی طوسی ص305, الغدیر ج7ص387.
3- - الغدیر، ج7ص387، بحارالأنوار، ج15/145، اکمال الدین ص175.