ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 85

از این رو رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) قولاً و عملاً برای عموی خود عزادار بود، عملاً از خانه کمتر بیرون می آمد و قولاً نیز اعلان نمود و سال رحلت عموی خود را سال حزن و اندوه نامید.(1)

و نیز فرمود: «اجتمعت علی هذه الأمّه فی هذه الأیام مصیبتان لا أدری بأیّهما أنا أشدّ جَزَعاً».یعنی، در این ایام دو مصیبت بر این امّت وارد شده که نمی دانم، کدامیک بر من سخت تر است. و مقصود او رحلت ابوطالب و خدیجه(علیهماالسلام) بوده است.(2)

رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) بعد از رحلت ابوطالب(علیه السلام) کمتر از خانه بیرون می آمد، و با این وصف قریش بیش از پیش به او آزار می رساندند، از این رو فرمود: «ما نالت قریش منّی شیئاً أکره حتّی مات ابوطالب»

یعنی، بعد از ابوطالب(علیه السلام) قریش سخت تربن آزار را به من رساندند.

و در سخن دیگری فرمود: «لأسرع ما وجدنا فقدک یا عمّ فإنّا لله و إنّا إلیه راجعون».

یعنی، ای عمو چه قدر زود فقدان تو سبب آزار ما شد، إنّا لله و إنّا إلیه راجعون.(3)

مرثیه امیرالمؤمنین(علیه السلام) برای پدر خود ابوطالب(علیه السلام)

امیرالمؤمنین(علیه السلام) در مرثیه پدر خود می فرماید:

أبا طالبٍ عصمه المستجیر

و غیث المحول و نور الظلم

لقد هدّ فقدک أهل الحفاظ

فصلّی علیک ولّی النعم

و لقّاک ربّک رضوانه

فقد کنت لله للطّهر من خیر عمّ

مؤلّف گوید: آیا رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) و امیرالمؤمنین(علیه السلام) که برابوطالب(علیه السلام) این چنین محزون و عزادار شدند، او را کافر و مشرک و نجس و اهل آتش می دانستند؟ و بر یک کافر و مشرک این گونه محزون گردیدند؟! حقّاً باید گفت: شکسته باد دهان کسانی که چنین مؤمن مخلص و خدوم و حامی دین خدا و رسول او را مشرک و کافر می دانند، و البته معلوم است که این نسبت به خود آنان سزاوار است، و خود نمی دانند!!

یا ویلهم من غضب الجبّار

لم یعرفوا خیر عباد الباری

و کم و کم لهم عذاب النار

بظلمهم عمّ النبیّ البارّ

1- - طبقات ابن سعد، ج1/211، سیرهحلبیّه، ج2/41.
2- - تاریخ یعقوبی، ج2/36.
3- - امالی طوسی، ص464.