ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 86

قد کفروا قِدماً و لم یشعروا

أنّ أباطالبٍ لم یکفر

یالیتهم عن غیّهم یرجعوا

ویشعروا إیمان عبدٍ یکتم

لکنّهم فی غیّهم دائمون

لم یفهموا شیئاً و لم یقبلوا

أعماهم الله و لم یشعروا

و زادهم کفراً و لم یفهموا(1)

اندوه رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) به خاطر ابوطالب(علیه السلام)

بعد از رحلت حضرت ابوطالب(علیه السلام) روزی نبود که رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) عموی خود را از یاد ببرد و خدمات و حمایت هایی او را به یاد نیاورد، و برای او محزون نشود، تا این که آن سال را رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) عام الحزن یعنی سال حزن و اندوه نامید و فرمود:

«اجتمعت علی هذه الأمّه فی هذه الأیام مصیبتان لاأدری بأیّهما أنا أشدّ جَزَعاً»

یعنی، در این ایّام دو مصیبت بر این امّت رخ داد که من نمی دانم بر کدامیک بیشتر باید ناله کنم و محزون باشم.

و مقصود آن حضرت رحلت ابوطالب و خدیجه(علیهماالسلام) بود که در سال دهم بعثت با فاصله ی کمی رخ داد. و با رحلت حضرت ابوطالب(علیه السلام) مشرکین قریش نهایت آزار را به رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) رساندند، از این رو فرمود:

« لأسرع ما وجدنا فقدک یا عمّ فإنّا لله و إنّا إلیه راجعون».(2)

یعنی ای عمو چه قدر زود با نبودن تو ما آزار شدیم.

همان گونه که فرزند او امیرالمؤمنین(علیه السلام) نیز در مرثیه پدر خود فرمود:

ابا طالب عصمهَ المستجیرِ

وغیثَ المحول و نور الظُلَمْ لقد هدَّ فقدُک اهل الحفاظِ

فصلّی علیک ولیُّ النعمْ ولقّاک ربُّک رضوانه

فقد کنت للطهر من خیر عمّ(3)