ابوطالب علیه السلام اول من اسلم ولکن لم یظهر اسلامه الا حین موته صفحه 90

به حبّ علی امتحانت کنند

توجز دشمن دوست او نیستی

تو گر دوست مولا بُدی

چرا دوست دوستان او نیستی؟

البته معلوم است و در کتب شیعه و اهل سنّت - همان گونه که گذشت - ثبت شده که رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) و امیرالمؤمنین(علیه السلام) و فرزندان او و جمیع شیعیان آنان و اکثر اهل سنّت حضرت ابوطالب(علیه السلام) را دوست می داشته و دوست می دارند و او را مؤمن دانسته اند و لکن گروهی از دشمنان امیرالمؤمنین ، او را مشرک و کافر می دانند!!!

حق سخن دربارۀ ایمان ابوطالب(علیه السلام)

مؤلّف گوید: ازآنچه گذشت روشن است که حضرت ابوطالب در باطن ایمان به نبوّت رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) داشته است و لکن نمی خواسته به طور آشکار ایمان خود را نشان بدهد، تا بتواند بین مشرکین عزیز باشد و او را شیخ ابطح بدانند و از وی اطاعت کنند، و او بتواند از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) حمایت نماید، و گرنه در باطن نبوّت آن حضرت را پذیرفته بود، و اگر در باطن ایمان به او نمی داشت به فرزند خود و دیگران نمی فرمود: «بر آیین محمّد(صلی الله علیه و آله و سلّم) ثابت بمانید، هرگز کسی نمی تواند آسیبی به شما برساند.»

البته به نظر ما: اوّل کسی که به رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) – در باطن – ایمان آورده، شخص ابوطالب(علیه السلام) بوده است، و لکن او چاره ای جز تقیّه و کتمان ایمان خود را نداشته، و از حمایت های او نسبت به رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) و توصیه های او به فرزندان و خویشان خود که از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) حمایت کنند، و او را صادق و امین بدانند و بر ایمان خود به او پای بند باشند، به خوبی ظاهر می شود که او در باطن مؤمن به رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) بوده است و این چیزی است که هر انسان منصفی می فهمد و می پذیرد.

البته کسانی که با فرزند او امیرالمؤمنین(علیه السلام) دشمنی و کینه های دیرینه داشته و دارند و سفارشات رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) را نسبت به ولایت و خلافت او نپذیرفتند، انتظاری جز این داشته باشیم، چرا که آنان برای تصویب عمل خلفای غاصب خود، تهمت های فراوانی بر رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) وارد کردند، و احادیث فراوانی را جعل کردند و به آن حضرت نسبت دادند، تا بتوانند عوام الناس را در مسیر آنان قرار بدهند، بلکه آنان عصمت انبیا و اوصیا را نیز انکار نمودند، تا بتوانند خلافت را برای اوّلی و دوّمی و سومی تثبیت کنند، چرا که مردم از این سه نفر خلاف های فراوانی را دیده بودند، وهرگز نمی شد کسی آنان را معصوم از گناه بداند.

آری معلوم است که دشمنی های قریش نسبت به رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) و دشمنی های مسلمانان بعد از رحلت پیامبرخدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) نسبت به امیرالمؤمنین(علیه السلام) به خاطر اعتقاد باطلی بوده که آنان داشته اند، اعتقاد مشرکین قریش پرستش بت بوده و رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) آن را سفیهانه می دانسته، چنان که اعتقاد پیامبرخدا(صلی الله علیه و آله و سلّم) محبّت