اندیشه های اقتصادی در نهج البلاغه صفحه 31

پس کسی که خداوند به او مالی داده است باید آن را به خویشاوندان برساند با آن میهمانی نیکو دهد زندانی و گرفتار را برهاند به درویش وامدار ببخشد و خودش را در ادای حقوق و پیشامدهای ناگوار به شکیبایی وا دارد تا ثواب بدست آورد و اگر خدا بخواهد با این خصلتها به شرف مکارم دنیا و فضائل آخرت دست می یابد.- خطبه ها:142. ?

اما اگر انسان با سرمایه اش بر این اساس که از آن اوست رفتار کید به طغیان و سرکشی می انجامد و سرمایه اش را در راه لذتهای مادی مصرف می کند زیرا همانطور که امام علی علیه السلام می فرماید:

المال ماده الشهوات، اساس خواهشهای نفسانی ثروت است.- کلمات قصار:55. ?

و درباره اسباب و علل سرکشی حمکران منحرف امام علیه السلام به مالک می نویسد!

ولکننی اسی أن یلی أمره هذه الامه سفهاوها و فجارها فیتخذوا مال الله دولا و عباد الله خولا! - نامه ها:62. ?

اما اندوه من آن است که بیخردان و تبهکاران این امت حاکمیت را به دست آورند و مال خود را دست به دست بگردانند و بندگان او را به خدمت بگیرند.

کسی که سرمایه ای را جمع می کند

برای دیگران می گذارد و خود از آن بهره ای نمی برد:کثره مال المیت تسلی ورثته عنه - اموال زیاد میت باز ماندگانش را تسلی می بخشد - ابن ابی الحدید:20/327 حدیث 74. ?

ولی زیانش حتی پس از مرگ برای او می ماند:

یابن ادم ما کسبت فوق قوتک فأنت خازن لغیرک - کلمات قصار:آیتی /183. ?