بخشی از زیباییهای نهج البلاغه صفحه 270

است :

اگر میخواهی درباره ملخ بگو ، که خداوند برای آن دو چشم سرخ آفریده و دو حدقه مهتابی برای آن برافروخته است ، و گوش پنهان برایش قرار داده ، و دهانهای مناسب برایش گشوده ، و برای آن درک قوی و دو دندان که بوسیله آنها گیاه را چیده و دو داس [ 1 ] که به کمک آنها می گیرد قرار داده است . کشاورزان در

زراعت خود از آن می ترسند و قادر به جلوگیری آن نیستند اگر چه همگی با هم اجتماع کنند ، تا آنکه سرانجام با جست و خیزهای خود وارد کشتزار می شود و خواسته هایش را از آن تأمین می کند ، در حالیکه همه جثه اش به اندازه یک انگشت باریک نیست

خدایا ، مرا بیامرز

علی « ع » با این جملات دعا میکرد :

خدایا آنچه را که تو از من به آن داناتری بیامرز ، پس اگر من تکرار کردم تو آمرزش را به من باز گردان خدایا آنچه را که من بوسیله آن با زبانم بسوی تو تقرب جستم و قلبم بر خلاف آن بود بیامرز خدایا اشاره های گوشه های چشم ، و سخنان بیهوده و خواسته های دل و لغزش های زبان مرا ، بیامرز

[ 1 ] منظور از داس در اینجا پاهای ملخ است که بخاطر زبری و کجی به داس تشبیه شده است .