پدیده قرآنی صفحه 125

مبدأ نبوّت‌

نبوّت با مساعدت تنها گواه خود(یعنی شخصی نبی)، چونان پدیده‌ای موضوعی و عینی و مستقل از «ذات و ماهیّت انسانی»(من) که بیان کننده آن است، حقیقت خویش را عرضه می‌دارد.

در اینجا مسئله مهم، مسئله تعریف و شناخت می‌باشد که در ارتباط با کدام امر و مقوله است؟ هرگاه موضوع مورد تحدید و شناخت مربوط به اشیاء و پدیده‌های ذهنی محض، و یا متعلّق به رخدادی عینی همانند «نیروی مغناطیس» باشد، ما می‌توانیم نسبت به آن اشیاء، یا پدیده از طریق وسائل متناسب، معرفت و شناخت پیدا کنیم، مثلًا وجود مغناطیس به وسیله یک عقربه مغناطیسی و آهن‌ربا برای ما کشف گشته و آن وسیله می‌تواند کمیّت و کیفیّت حقایق نوعی و قضایای ویژه‌ای را برای ما متبلور و مجسّم سازد.

لکن ما نمی‌توانیم «پدیده نبوّت» را به‌جز از خلال گواهی و شهادت نبی و به‌جز از طریق محتویات و مضامین رسالت متواتره و نازل شده وی، مورد ملاحظه و شناخت قرار دهیم.

بنابراین مسئله ما از یک طرف در ارتباط با یک موضوع روانی است و از طرف دیگر مربوط به یک جریان تاریخی است، و در اینجا ضروری است که ما نخست و قبل از هرچیز این واقعیّت را مورد توجّه قرار دهیم که رویداد «بعثت نبی» یک حادثه منفرد، غیر متعارف، نادر و غریب نیست، بلکه برعکس پدیده مستمر و سیستماتیک و نظام یافته‌ای است که میان دو قطب از تاریخ، از حضرت ابراهیم(ع) ... تا حضرت محمّد(ص) به‌طور مداوم تکرار شده است.

(و این یک اصل عقلانی و علمی است که) استمرار و تکرار (1) یک پدیده با