پدیده قرآنی صفحه 126

خصلت‌ها و حقیقت و ویژگی‌هایی واحد، خود به خود یک برهان و شاهد علمی را ارائه می‌دهد که ممکن است آن را در استخدام تقریر و اثبات مبدأ وجودی آن پدیده درآورده بدان شرط که بتوان صحّت وجودی آن را به وسیله حوادث متّفق با عقل و همسان با طبیعت و مبدأ آن پدیده مکرّر، مورد بررسی و اثبات قرار داد.

و بدیهی است- بنابر نظریّه «هگل (1)» مبنی بر ملاحظه پدیده‌ها(و عدم ثبات اشیاء و تغییر و تحوّل دائم و مستمر فنومن‌ها) و به‌طور کلّی بنابر روش پدیده‌شناسی- اگر ما یک «حالت نبوی» خاص را دریابیم که نه چیزی را شرح دهد و نه چیزی را به‌اثبات رساند، ولی نفس تکرار آن در پرتو برخی از شرایط، موجودیّت کلّی پدیده را از طریق علمی مبرهن و مدلّل می‌سازد، و آنچه برای ما باقی می‌ماند این است که ماهیّت این تکرار را مورد بحث و پژوهش قرار داده، و از خصلت‌های ویژه و صفات خاصّ آن قانون عام و در برگیرنده‌ای را استنتاج نموده، تا امکان سیطره گسترده‌ای را بر «کلّ پدیده» بیابد.

پس در اینجا ما نمی‌توانیم یک عامل موجّه و غیر قابل انکاری را بیابیم که «عنوان نبوّت» را چونان پدیده‌ای روانی و عرضی دانسته که تاریخ و سرگذشت «نفس و ذات انسانی»(من) را تحت تأثیر خود قرار داده باشد. و نیز هیچ‌کس نمی‌تواند ادّعا کند که جهت تشریح و توجیه «مسئله نبوّت» از راه تحقیق تعادل‌های شخصی (2) شخص نبی، یک موجب و باعث بیماری روانی دخالت دارد، بدین مفهوم که موضوع نبوّت مربوط می‌باشد و یا ممکن است مربوط باشد به اعصاب حسّاس، تحریک شده و انقلابی شخص پیامبر و نیروی تخیّلات هیجان انگیز وی و تفکّری که پدیده‌های ذهنی محض، آن را به انحراف کشیده باشند!

تاریخ زندگی انبیاء ما را از این داوری که(ایشان مؤمنان ساده‌اندیشی بودند که