پدیده قرآنی صفحه 128

توارت) در پژوهش‌های خویش پیرامون «اسناد و منابع دینی»، کتاب مقدّس را از همه صفات و جنبه‌های صحت تاریخی مجرّد ساخته است، به جز کتاب «ارمیاء» را ...

و با این حال ما اراده کرده‌ایم از سیّئات و سیاه‌کاری‌های «نقد جدیدِ» کتاب مقدّس بپرهیزیم، نقد فریبکارانه‌ای که به نظر ما و با این تعمیم افراطی که به «شکّ دکارتی» می‌دهد، خطای بزرگی است در فهم و درک طبیعت موضوع و غالباً هم به تفسیر و تحلیل اسف‌باری نسبت به حقایق نفسی و قضایای روانی- که در مسئله مورد بحث ما- شالوده و اساس کار به‌شمار می‌آیند، منجر خواهد شد ...

نبوت راستین و ادعای نبوت

تعمیم افراطی و اسفباری که بر اساس «شکّ دکارتی» مورد بررسی قرار گرفت، به این نتیجه اسف‌انگیز منتهی شد که:

موضوع «نبوّت» را در میان مجموعه‌ای از رخدادهای روانی که به نام «پدیده‌های باطنی (1)» مورد بررسی قرار گرفته‌اند، قرار می‌دهد.

به عقیده ما این «تعمیم»(برای نخستین بار از مصادر عبری گرفته شده و به طرز مخصوص منسوب به آن منابع می‌باشد، منابعی که غالباً «نقد جدید» مستندات خود را از آنها به‌دست می‌آورد).

این مستندات، در واقع همان مآخذ و مدارک مخطوط اسرائیلی است که مربوط به قرن هفتم و ششم قبل از میلاد می‌باشد و در حقیقت مصدر اوّلیه آگاهی‌های بنیادین از نهضت پیامبری است (2).

و همین انحطاط اخلاقی و دینی بود که موضوع و زمینه دعوت انبیایی را چون «عاموس (3)» و دو

1- henomenes Preumaiques
2- نهضت پیامبری اسرائیلی را 17 پیامبر در برگرفته است که بزرگترین آنها چهار نفرند: اشعیاء- ارمیاء- حزقیال و دانیال. برخی گفته‌اند بدین جهت این چهار پیامبر به عنوان بزرگترین انبیای اسرائیلی شهرت یافته‌اند که سفرهایی بیش از اسفار دیگران نوشته‌اند. نبوّت پیامبران هفده گانه اسرائیلی 4 قرن به‌طول انجامید که هر کدام، یکی پس از دیگری در این مدّت برانگیخته می‌شدند(830- 435 م). اوّلین آنها «یونس» و «یوئیل»(830 ق. م) و آخرین آنها «ملاخی»(435 ق. م) بود که در همین اوان «یوحنا» ی تعمید دهنده و سپس حضرت عیسی 7 ظهور کرد «ع- ش».
3- [Amos[ عاموس یا عاموص، پیامبری از پیامبران بنی اسرائیل بود، پیش از نبوّت به شبانی گوسفندها اشتغال داشت، در حدود 783 ق. م به نبوّت رسید و مردم خود را به آمدن پادشاهان آشور و استیلاء