پدیده قرآنی صفحه 137

ویژگی‌های دو انسانی را که تبلور و تجسّم دو اندیشه متعارض مذهبی هستند، نشان می‌دهد، و نیز اسبابی را که موجب «عدم خلط و اشتباه» میان آن دو جریان و این دو انسان می‌گردند، به روشنی نشان می‌دهد ...

«ارمیاء» و پدیده ذاتی‌

از صریح‌ترین و با ارزش‌ترین گواهی‌ها برای «پدیده نبوّت» شهادتی است که «ارمیا» ی نبی می‌دهد. وی سلوک و رفتار ویژه خویش را در قبال «پدیده نبوّت» به‌طور تفصیل برمی‌شمرد که دارای ارزش و اهمیّت والایی است ...

«ارمیاء» حالات، تأمّلات و واکنش‌های خود را(که احیاناً تلخ و قهرآمیز نیز بوده‌اند)، آن هنگام که مورد وحی الهی قرار می‌گرفته است، برای ما شرح می‌دهد، او می‌گوید:

«من محور استهزا و سخریه مردم قرار گرفته بودم، همه مرا مسخره می‌کردند، زیرا هرگاه می‌خواستم سخن بگویم، حتماً می‌بایست فریاد برآورم و قهر و جبروت و خشم خداوندی را اعلام کنم. کلمه «الله» برای من مایه خفّت و استهزاء شده بود، ولی آنگاه(که تحت تأثیر این همه فشار طاقت فرسای روحی) با خود می‌گفتم دیگر از او ذکر ی به میان نخواهم آورد و یا نام او را بر زبان جاری نخواهم کرد در قلبم آتش برافروخته‌ای را شعله‌ور می‌یابم که دارد استخوان‌هایم را می‌سوزاند! پس تصمیم می‌گیرم آن‌را خاموش کنم، لکن قدرت و توانایی آن را در خود نمی‌یابم ... (1)»

و با این ترتیب خاص «ارمیاء» خطوط داخلی ذات خویش را برای ما ترسیم می‌کند و با طرق ویژه‌ای منحنی مخصوصی از «من» خود را ارائه می‌دهد و ما در وصف این خطوط ویژه و منحنی خاص سه عنصر متمایز از یکدیگر را به ترتیب زیر، می‌یابیم:

اولًا- احتراق عمیق و آتش جانکاهی جان «ارمیاء» را می‌سوزاند و احساسات مضطرب و سرگشته وی را تحت تأثیر استهزاءها و ریشخندهای مردم به شدّت جریحه‌دار ساخته است.

ثانیاً- اراده او جهت خلاصی از دعوت و رسالتش از یک طرف و مبارزه آگاهانه