پدیده قرآنی صفحه 143

او را در برگرفته است که «منِ» نخست «منِ» دوّم را مورد سؤال قرار داده و از القاآت و الهاماتی که به وی می‌شود پرده بر می‌دارد!)

امّا طرفداران «نقد مدرن مذهب»! هیچ‌گونه اهتمام و کوششی را در مسیر مشخّص ساختن موقف و جایگاه این «منِ» دوّم در فرد، از خود به خرج نداده‌اند، «من» و ذاتی که از دیدگاه روانشناسی تحلیلی به دو میدان «ضمیر ناخودآگاه» و «ضمیر خودآگاه» تقسیم شده است.

حال آیا از نظر هواداران «نقد مدرن» جایگاه «منِ» دوّم، ضمیر آگاه است؟ یا ضمیر ناخودآگاه؟ و یا این‌که نه، این «من» در آن واحد در هر دو بخش از ضمیر آگاه و ضمیر ناخودآگاه جای دارد؟! هیچ‌یک از هواداران نقد مزبور در این‌باره پاسخی نداده‌اند ...

و آیا پس از این مقتضی نیست که ما فرضیه دیگری ارائه دهیم؟ ...

زمانی که ذات انسانی واحد و «منِ» بشری یگانه نتوانست تحلیل و تفسیری کافی از «پدیده نبوّت» فرا دست دهد، به‌طور مسلّم با مزدوج ساختن و دو بخش نمودن این «کیان روانی»! و یا حتّی چند برابر نمودن آن نیز نمی‌توان تحلیل قانع کننده و بهتری جهت پدیده مزبور، فراچنگ آورد!

پس در این هنگام هیچ‌گونه تفسیر قابل توجّه و تحلیل اطمینان‌بخشی باقی نمی‌ماند، مگر این‌که «پدیده نبوّت» فرا دست دهد، به‌طور مسلّم با مزدوج ساختن و دو بخش نمودن این «کیان روانی»! و یا حتّی چند برابر نمودن آن نیز نمی‌توان تحلیل قانع کننده و بهتری جهت پدیده مزبور، فراچنگ آورد!

پس در این هنگام، هیچ‌گونه تفسیر قابل توجّه و تحلیل اطمینان بخشی باقی نمی‌ماند، مگر این‌که «پدیده نبوّت» را خارج از «ذات» و مستقل از «منِ» پیامبر قرار دهیم، چونان استقلال امواج مغناطیسی از عقربه‌های آهن‌ربا ...

و از دلایل و براهینی که این نظریّه را مورد تأیید قرار می‌دهد، عبارت است از گواهی خود انبیا، شهادتی وحید و یگانه از سوی تنها گواهان «پدیده نبوّت» ... که همه آنها بدون استثنا و بالّاتفاق شهادت می‌دهند پدیده نبوّت، خارج از کیان شخصی ایشان قرار دارد.

پس اگر چنین «رأی و نظریّه» ای جهت یک «فرضیه» صلاحیّت داشته باشد به‌طور قطع صحت و مطابقت آن با واقع کمتر از صحت و درستی فرضیه «نقد مدرن» نخواهد بود. و این همان است که می‌خواهیم آن را به عنوان عصاره این فصل قرار دهیم، و در فصول آینده کتاب به‌طور ویژه‌ای به شرح و توضیح گسترده و بیشتر آن بپردازیم ...