پدیده قرآنی صفحه 168

محمّدی و «منِ» پیامبر آینده در ضمن مناقشه و بحث از آمدن «نبیّ موعود» بجای گذارد ...

در اینجا گواهی دیگری می‌یابیم که از نظر اهمیّت کمتر از گواهی نخست نیست، سند گرانقدری در «سیره نبوی» که در خطابه ابوطالب عموی پیامبر(که بر حسب عادت قریش در مجلس خِطبه و خواستگاری فرزند برادرش ایراد کرد) آورده شده است:

(امّا بعد ... به درستی که محمّد(ص) قابل مقایسه با هیچ‌یک از جوانان قریش نیست ... وی از جهت تبار و شرف و فضل و عقل بر همه آنها ترجیح دارد، هر چند که مال و منالی اندک دارد، مال و منالی که چونان سایه زایل شدنی است و عاریه‌ایست بازگرداندنی. محمّد(ص) به خدیجه دختر خویلد رغبت و تمایلی دارد، و خدیجه نیز نسبت به محمّد(ص) راغب و متمایل است (1)).

این سطور(سخنان ابوطالب) چهره واقعی امین مکّه را برای ما مجسّم می‌سازد، و از هر نظر با سیمای تاریخی قهرمان عظیمترین اسطوره تاریخ دینی، تطبیق می‌کند.

لکن زندگی عادّی محمّد(ص) یکباره به دست دگرگونی و تغییری ناگهانی سپرده می‌شود. زیرا وی(ص) به‌طور کلّی از اجتماع مکّه کناره می‌گیرد و یکدفعه از محیط خود و شرایط و مقتضیات حاکم بر آن جدا شده و در گوشه عزلت به تفکّر و تأمّل می‌پردازد، و این همان عزلت و انزوایی است که بالاخره نتیجه آن به «غار حرا» می‌انجامد ...