پدیده قرآنی صفحه 184

رؤسای قریش، نظیر ابولهب و غیره، واقع شود. هیچ‌چیز سبب نمی‌شود که محمّد 9 از انجام تکلیف خود دست بکشد. هیچ‌چیز، نه مصالح از بین رفته خانواده‌اش و نه میانجیگری‌های ابوطالب، عموی بزرگوارش(هنگامی که اشراف مکّه به ابوطالب فشار می‌آوردند تا از سوایی! از برادرزاده‌اش جلوگیری به‌عمل آورد) و نه پیشنهاد قریش مبنی بر تصدّی یکی از عالی‌ترین منصب‌های اداره شهر، اینها هیچکدام او را از راه استوار خود که پس از حل دوّمین بحران، در پیش گرفته بود، منصرف نمی‌ساخت.

هنگامی که ابوطالب نزد او آمد تا درباره کار قریش با او سخن بگوید و در صورت ردّ سخنان آنها از سوی محمّد(ص)، تهدیدات ایشان را به گوش وی برساند، او در حالی که اشک از چشمانش جاری بود به ابوطالب چنین پاسخ داد.

«ای عمو! به خدا سوگند اگر خورشید را در دست راست و ماه را در دست چپ من قرار دهند تا از رسالت خود دست بکشم هرگز ازآن دست بردار نخواهم بود، مگر آن‌که خداوند خود آن را به پیروزی رساند و یا من در راه آن کشته شوم.»

در برابر چنین اراده تغییر ناپذیر، آن عموی پیر کاری نمی‌توانست بکند. مگر آن‌که برادرزاده خود را تا آخرین لحظه به حمایت خویش مطمئن سازد. (1) قریش به ناچار به طرد محمّد(ص) و خویشان او از جامعه تصمیم گرفتند و برای این منظور نیز نوشته‌ای در خانه کعبه نصب کردند.

با این تصمیم، بستگان رانده شده محمّد(ص) از هرگونه ارتباط با شهر، حتّی ارتباطات اخلاقی و یا ازدواج با دیگر خانواده‌ها محروم شدند.

سیره‌نویسان در این‌باره می‌نویسند:

(این پیمان، توسّط موریانه‌ای خورده می‌شود و پیامبر(ص) نیز قبل از وقوع این حادثه، آن را در عالم رؤیا مشاهده می‌کند، بدینسان قریش از رفتار گذشته خود دست کشیدند و ناگزیر مندرجات آن پیمان را لغو نمودند).

به هر ترتیب، این پیمان نامه ظالمانه، ارزش خود را باگذشت ایّام از دست داد و «بنی‌هاشم» و «بنی‌مطلّب» دوباره پس از تحمّل سختی‌های مهلک، به خانمان خود در مکّه بازگشتند.

پیامبر(ص) دعوت خود را در محوطه «بیت‌الحرام» آغاز نمود، لکن اشراف و