پدیده قرآنی صفحه 185

رؤسای قریش درباره دعوت او اقدام به اجرای طرح «توطئه سکوت» نمودند. آنها مردم را از استماع آیات قرآنی برحذر می‌داشتند.

با توجّه به این اوضاع، پیامبر(ص) فهمید که مردم دعوت او را پذیرا نخواهند شد. از این رو تصمیم گرفت تا پایگاه رسالت خود را به محلی دور- طائف- منتقل سازد. امّا او در آنجا سخت‌ترین اهانت‌ها و بدرفتاری‌ها را در راه دعوت خود تحمّل کرد. مردم با سنگ به او حمله می‌کردند، در مسیرش خار می‌ریختند و کودکان و برده‌ها را تشویق می‌کردند تا او را مورد مسخره خود قرار دهند! او برای نجات خویش به زیر دیواری پناه می‌برد. قلب او از نادانی و وحشیگری آنان جریحه‌دار شده بود، لکن در دلش نسبت به آنان کینه‌ای نداشت. در مقابل تمام این آزارها که تحمّل می‌کرد تنها چشمانش را متوجّه آسمان می‌کرد و زیر لب با تمام گرمی و خشوع و عشق دعایی زمزمه می‌نمود. برای هیچ نفس انسانی امکان ندارد که در چنین لحظات پر از درد و اندوهی چنین نجوا کند:

بارالها من از ناتوانی خود و نبود چاره و گریز و سستی و ضعفم بر آزارهای مردم، به تو پناه می‌برم. ای مهربان‌ترین مهربانان! تویی پروردگار مستضعفان و تویی پروردگار من. به چه کسی تکیه کنم؟ آیا به دشمنی که مرا مورد حمله خود قرار داده، یا به دوستی که او را اختیار دار کار من کرده‌ای؟ اگر خشم تو بر من نباشد هیچ بیمی ندارم، لکن عفو تو برای من بیکرانه‌تر است، به نور وجه تو که تاریکی‌ها را روشن ساخته و امر دنیا و آخرت بدان قوام یافته است، پناه می‌برم، از آن‌که مبادا غضب تو بر من واقع گردد یا مورد خشم تو قرار گیرم. خوشنودی برای تو باد تا راضی گردی هیچ حرکت و قوّتی نیست مگر به استعانت تو (1)».

مرگ ابوطالب و خدیجه‌

پس از این حادثه دردآور، پیامبر(ص) به مکّه بازگشت می‌کند، امّا گویی رنج دیگری در آنجا منتظر اوست، آری «مرگ» یگانه حامی او، یعنی ابوطالب را، از وی جدا می‌کند (2).