پدیده قرآنی صفحه 247

همچون صاعقه‌ای ناگهانی نزول می‌یافت)، منافات دارد.

این نکته همچنین با بدیعه‌گویی و ارتجال ناگهانگی منافات دارد و باید به خوانندگان محترم یادآوری کنیم که سخن قرآن از نظر ظاهر، تقریری شفاهی بوده که فکر نمی‌تواند با استفاده از زمان مناسب و کافیِ مادّی (1)،- مثل آنچه را که در یک اسلوب مکتوب و سبک نگاشته شده، می‌یابیم- دقّتی در مورد آن بکار برد.

انسان به‌هنگام سخن گفتن وقت و فرصت آن را ندارد که(زبان خود را هفت بار در دهان خود بگرداند) و اساساً «اسلوب خطابی» و «سبک شفاهی» غالباً در معرض خطا و لغزش زبان قرار دارد و حال آن‌که «اسلوب مکتوب» و «سبک تحریری» کمتر گرفتار اشتباه و لغزش علمی می‌گردد، زیرا نویسنده پیش از آن‌که اندیشه خویش را بنگارد، فرصت و وقت آن را دارد که:(هفت بار قلم را در دوات فرو برد و بیرون آورد) ...

پس پژوهش و دقّت نظر در «وحدت کمّی»- این جهش برق‌آسای وحی الهی- آنچنان نشانه‌های بارزی از(ترتیب و نظم و اندیشه و اراده) را برای ما مبرهن می‌سازد که از توجیه و تفسیر آن در محدوده معلومات تاریخی و مشخّصی که برای «ذات محمّد(ص)» به اثبات رسانیدیم، عاجز و ناتوانیم ...

شکل ادبی قرآن‌

جنبه ادبی قرآن، که در نظر مفسّران کلاسیک اوّلین موضوع و موضوع اصلی تحقیق در قرآن بحساب می‌آمد رفته رفته در عصر ما که بیشتر به علم توجّه دارد تا ادب (2)، اهمّیّت خود را از دست می‌دهد ... در حقیقت عدم تسلّط کافی بر اصل زبان دوره جاهلیّت، به ما این اجازه را نمی‌دهد که بر برتری و تعالی «اسلوب قرآن» به داوری بنشینیم. با این وجود آیه‌ای است که باید مورد توجّه ما قرار گیرد، این آیه در این نقطه آگاهی‌های تاریخی مهمّی در اختیار ما می‌گذارد. زیرا قرآن که به صراحت