پدیده قرآنی صفحه 55

مسأله، داستان دیگری را نقل کنم، داستانی نه به‌طور تفصیل، بلکه به‌طور مختصر تا آنجا که حتّی‌المقدور خللی در حکایت آن ایجاد نگردد و این دیگر بر شنونده این قصّه است که تا می‌تواند غفلت را از خویشتن خویش دفع کند.

اهل جاهلیّت:

کسانی که آنان را برای تو توصیف کردم و منزلت و مقام آنها را نسبت به «بیان» برشمردم ... و نیز چگونگی قدرت ایشان بر تصریف و گرداندن بیان به وسیله زبانهایشان، و تمکّن ایشان در چشیدن بیان با دقیقترین حسّی که در وجود و قلوبشان به ودیعت نهاده شده، و علم آنها به اسرار و رموز بیان ... و بالاخره درک عمیق و ریشه‌دار ایشان در تمیز و فصل بیانی که از سنخ کلام بشر است و آنچه که از سنخ آن کلام نیست ... اینها اهل جاهلیّت هستند. کسانی که به زبان خودشان «کتابی» از آسمان بر آنها فرود آمد، کتابی که در «آیات و نشانه‌های خداوند» چونان «عصای موسی» و شفا بخشیدن به کور مادرزاد و مبتلا به بیماری پیسی (1) در آیات و معجزات انبیای سلف،(حضرت عیسی(ع)) می‌باشد، کتابی که تلاوت آیات آن برگوشهای ایشان، «برهان قاهری» بود بر اعجاز آن و آنها را ملزم می‌ساخت تا به نزول آن از آسمان بر قلب مردی از میان خودشان اعتراف نموده و اقرار کنند که وی از جانب خدا فرستاده شده و بر آنهاست که از او پیروی کرده، دعوت و رسالتش را اجابت نمایند ... و هرگاه نبوّت وی را مورد تکذیب و انکار قرار دهند مورد «تحدّی» قرار می‌گیرند تا مثل آنچه را که شنیده‌اند، «در نظم و بیان» بیاورند و بر این تحدّی در آیات بسیاری از آن کتاب اصرار و پافشاری شده است. ولی آنها تفاوت، جدایی و امتیاز آن را نسبت به «بیان بشر» در وجدانهای بی آلایش خویش درک نمودند و برای نگهداری جانب حق و عدم تجاوز بدین حقّ مسلّم و بر اساس «انصافشان نسبت به بیان» به‌ناچار ترک معارضه نمودند ...

(تاریخ گواه است) که کینه توزترین آنها در خصومت و عناد، یکی پس از دیگری به دعوت پیامبر(ص) لبّیک گفته و در برابر این واقعیّت که این کتاب، کلام خدا است، و این مرد، پیامبر خداست، سر تسلیم و اقرار فرود آورده تا آنجا که هر روز و پشت سرهم تعداد مؤمنان به «آئین محمّد(ص)» رو به فزونی می‌گذارد و در اندک زمانی مشاهده کردیم که دیگر هیچ خانه‌ای در اهل جاهلیّت پیدا نمی‌شد مگر این‌که