پدیده قرآنی صفحه 75

و خداوند «مالک بن انس» را مورد رحمت و غفران بیکران خویش قرار دهد که می‌گفت:

«آخر این امّت اصلاح نخواهد شد مگر به آنچه اوّل آن اصلاح گردید» ...

بنابراین زمانی که نخستین جامعه متشکّل اسلامی اصلاح نگردید مگر با قدرت «بیان»، پس آخر و نقطه پایانی این امّت نیز روی صلاح و سداد را به خود نخواهد دید مگر با همان عامل و نیرو! و سپاس خداوندی بر برادرم «مالک بن نبی» ارزانی باد که این موقعیّت را بر من ارزانی داشت و از من خواست تا مقدّمه‌ای بر کتابش بنگارم ...

کتاب «الظِاهره القرآنیّه- پدیده قرآنی» ... و بدینوسیله برای من فرصتی را فراهم نمود تا فصلی از «اعجاز قرآن» را که از بررسی آن وحشت داشتم، گشوده و بابی از «شعرجاهلی» را که همواره نسبت به کنکاش و پژوهش پیرامون آن به بیماری «تسویف و مماطله» و امروز و فردا کردن، مبتلا بودم، بازگو نمایم ...

و من به‌درستی می‌دانم در این زمینه کوتاهی و قصور نموده و به اختصار برگزار نموده‌ام، هر چند از بُعد دیگر ممکن است اطاله سخن داده و خواننده را گرفتار ملامت و خستگی کرده باشم، امّا عذرم موجّه است، چون اظهار رأی درباره «اعجاز قرآن و شعر جاهلی» نظر به ابهامی که در آنها وجود دارد، فوق‌العادّه دشوار می‌نماید و لذا همه کوشش و جهد خویش را در تحقیق و بررسی این دو زمینه مبذول داشته تا خاک و خاشاک پیرامون آن را زدوده و آن دو را از آسیب و خسارت، خالص گردانم ...

و از خداوند سبحان مسئلت دارم این پژوهش ناچیز را برای من وسیله تقرّب به ذات مقدّسش گرداند، در روزی که:

«هر نفسی با خویشتن خویش به مجادله برخاسته و هرکس بدانچه عمل کرده پاداش تام داده شود و ایشان مورد ستم قرار نگیرند (1)»

وَالْحَمدُلِلّهِ وَحْدَهُ، وَلا حَوْلَ وَ لا قُوَّهَ الّا بِهِ، وَ لافَضْلَ الّا مِنْ عِنْدِهِ»

محمود محمّد شاکر