دو شرح و سیزده جواب از قصیدهی بلند ابو المفاخر رازی صفحه 22

مطلع

دوش كه بود از حزن شمع دلم شعله زن

سينه‌ي انجم فروز مشعله‌ي انجمن

بار [168] تن ناتوان سوخته از تاب دل

مرغ دل خون چكان دوخته بر تاب [169] زن [170].

زمزمه‌ي زير و بم [171] ناله‌ي شبگير خويش

باده‌ي گلگونم از خون دل خويشتن

آتش مي‌ريخته آب من خاكسار

نغمه‌ي بربط زده راه من ممتحن

سرو قد كلك من چون من و مايل شود

ز يورش از چين زلف نافه‌ي مشك ختن

گفته‌ي خاجو گليست رسته ز گلزار اين [172].

كايد از انفاس او بوي خرد بي سخن

مهدي مهد دماغ آن كه خرد نام اوست

از عرف [173] كبريا كرده نظر سوي من

گفت كه تا كي بود در شب حيرت [174] ترا

شرح [175] دل تابناك داده بيان [176] از سخن [177].

چند در اين تنگنا دل به بلا مبتلا

چند در اين تيره جا [178] جان به عنا [179] مرتهن

خيز چو عيسي بر اين گنبد [180] خضرا خرام

گوش نواصب [181] به مال چشم ثواقب [182] بكن

دلو زحل بازگير از كف گردون پير

وز سر سلطان شرف [183] افسر زر در فكن

گر كندت آرزو پايه‌ي قطب فلك

بازستان مرد را پايه‌ي نعشي زتن [184].

آتش خور بر فروز كلك عطارد بسوز

خنجر بهرام كش [185] گردن گردون بزن

راه الهي [186] برو [187] باغ مناهي مجوي [188].

وز پي سبزي مشوي [189] دست ز سلوي و من

گرچه مه [190] يار غار از در غار هدي

مگذر و [191] چون عنكبوت پرده‌ي غفلت منن

چون زده‌اي كوي [192] دين بر سر كوي يقين

تخت اقامت مزن بر در درگاه زن

درگذر از چند و چون تا به كي از كيف و كم

درگذر از نفي و نهي تا به كي از لا و لن

چون برسيدي به مال [193] دم مزن از قيل و قال

چون بگذشتي ز قال بيش مگو ما و من

تا نكني ورد خويش مدح شه اوليا

آرزوي خاطرت محو نگردد محن

شير دل لافتي شير خدا مرتضي

حيدر خيبر گشا صفدر عنتر شكن [194].

ناصب رايات علم شارح آيات حق

واسطه‌ي كاف و نون كاشف شور و شكن [195].