دو شرح و سیزده جواب از قصیدهی بلند ابو المفاخر رازی صفحه 23

شاه ولايت پناه مير ملايك سپاه

كهف مكين و مكان زير [196] زمين و زمن

مرغ سلوني صفير بحر خليلي گهر

تازي دلدل سوار مكي قدسي تشن [197].

از هر زهرا حرم گوهر دريا كرم

روح مسيحا شيم خضر سكندر فتن [198].

مكتب دين را اديب راه خدا را دليل

ملك و ملك [199] را خطيب شاه ختن [200] را ختن [201].

گفت [202] ز تعظيم شأن محمدتش مصطفي

خواند [203] زفرط جلال منقبتش ذوالمنن

نعل سم دلدلش تاج سر فرقدين [204].

خاك ره قنبرش سرمه‌ي چشم پرن [205].

سالك مسلوك چرخ بر در آن پاسبان

راه نمايان قدس در حرمتش مقترن

سبحه طرازان قدس در حرمش معتكف

قلعه گشايان چرخ بر علمش مفتتن [206].

دست مده جز به او [207] تا نشوي پايمال

فتنه مشو جز به او [208] تا برهي از محن

جان ثناخوان من تا به ابد [209] از مديح

باز نيايد چو مرغ از گل و برگ و [210] سمن [211].

چون ببرم از جهان حسرت آل رسول

روز جزا در برم سوخته بيني كفن [212].

گفته‌ي «خواجو» گلي است رسته ز گلزار جان

كايد از انفاس او بوي خرد بي سخن