دو شرح و سیزده جواب از قصیدهی بلند ابو المفاخر رازی صفحه 30

خشت زر آفتاب چونكه فتاد اندر آب

مشعله‌ي ماهتاب تافت به فرق دمن

ثور ثريا نما يافته از زهره نور

بسته از آن بر گلو مهره ز عقد پرن

قافله‌ي زنگبار در ره چين مشكبار

عنبر اشعب زبار ريخته هر سو به من

رومي سندس لباس رفته بملك حبش

زنگي قندز قبا گشته بدو مقترن [281].

در چمن سبز فام گل ز كواكب شكفت

خوشه‌ي پروين بريخت نسترن آن چمن [282].

شب شده عنبر نسيم چرخ پر از درج سيم

دهر چون باغ نعيم جلوه كنان مرد و زن

من به خيال سفر مانده كه ناگه ز غيب

داد به من ناقه‌ي همت ويس قرن

نرم روي [283] چون صبا برده سبق از خيال

تيز دوي همچو برق كوه برو دشت كن

بختي انجم دراي [284] ابر دم بادپاي [285].

گرگ روي گرگ راي كورتك پيل تن