امیرالمؤمنین علیه السلام در کلام چهارده معصوم علیهم السلام صفحه 217

منفعتی، یا به منظور وجیه المله شدن، یا احراز مقام و منصب زعامت و پیشوایی، بلکه امام به پیروی از سنت و روش رسول خدا صلی الله علیه و آله که فرمود: «لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی»(1) پاداش این خدمات و ارشاد و هدایت و نصیحت و اندرز فقط برای رضا خدا بوده و بس. به همین جهت، گفتار و سخنان ائمۀ ما، وسیلۀ کسب و کاری نبوده تا بدان جهت، احراز مقامی بنمایند، بلکه فقط برای رضای خدا و تقرب به حق، بندگان خدا را به سوی حق، دعوت و راهنمایی کرده اند و آنچه سبب نیل به سعادت و رستگاری و موجب فوز و فلاح بوده، تعلیم نموده اند.

2: امام جواد علیه السلام فرمود: هر کس به خدا اعتماد و تکیه کند خداوند به او شادمانی بنمایاند. هر کس به خدا توکل کند، خداوند امور او را کفایت کند، اطمینان به خداوند حصاری است که در آن تحصن نمی کند مگر مؤمن امین، و توکل به خدا نجات است از هر بدی و نگهدارندۀ آدمی است از شر دشمن.

3: و فرمود: توفیق رفیق کسی نمی شود مگر در سایۀ ایمان و امانت و هر کس ایمانش به خدا بیشتر باشد توفیقش در ادراک معانی و مواهب الهی بیشتر می گردد.

4: فرمود: دین مایه عزت و سرافرازی است.

5: فرمود: علم و دانش و معرفت گنجی است که خداوند به هر کس عنایت فرمود او را از همه چیز بی نیاز کرده است، چنانچه قرآن فرمود: « وَ مَنْ یُؤْتَ الْحِکْمَهَ فَقَدْ أُوتِیَ خَیْراً کَثیرا»(2) خیر کثیر بی نیازی از همه چیز است.

6: فرمود: خاموشی، نوری است که در دل می تابد و باعث تفکر و معرفت می شود، هر کس در گفتار خود قبلاً فکر کند که سخن بی جا نگوید، دلش به نور معرفت روشن گردد.

7: فرمود: هدف از زهدورزی اجتناب از حرام است.