امیرالمؤمنین علیه السلام در کلام چهارده معصوم علیهم السلام صفحه 31

دلیل آن همه لطف و محبت، فقط و فقط جهاد و تلاش من در راه خدا از یک سو و خیرخواهی و دلسوزی من از سوی دیگر بود.(1)

برادری با رسول خدا صلی الله علیه و آله

هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه و آله به میان اصحاب خویش پیمان برادری برقرار کردند، به آن حضرت عرض کردم: ای رسول خدا! در میان همه اصحاب خویش برادری ایجاد کردی؛ ولی مرا تنها گذاشتی و کسی را برای برادری با من انتخاب نکردید.

رسول خدا صلی الله علیه و آله در پاسخ فرمودند: تو را برای برادری با خودم انتخاب کرده ام. تو در دنیا و آخرت برادر من هستی و جایگاه تو نزد من، همانند جایگاه هارون نزد موسی علیه السلام است.

از جای خویش برخاستم و همین طور که از شدت شادی، اشک شوق از چشمانم جاری بود، این اشعار را سرودم :

جانم فدای تو ای مصطفی!

که خداوند ما را توسط تو هدایت کرد و از ظلمت جهل رهانید.

تمام هستی من فدای تو باد!

که جان من ناقابل است برای اینکه فدای تو که اصل و فرع من بودی ، شود!

جانم فدای کسی که جدش، جد من و عمویش، پدر من و دخترش، همسر من و خاندان او، فرزندان من است.

جانم فدای کسی که مرا در کودکی در دامان خود گرفت و با خوبی ها و نعمت ها و لطف هایش پرورشم داد.

جانم فدای کسی که هنگام برقراری پیمان برادری میان یارانش، مرا به برادری خویش انتخاب کرد و فضیلت مرا آشکار ساخت.

ای رسول خدا که خاتم رسولانی، وجود تو سراسر خیر است و من تا زنده ام، برای احسانی که در حق من کرده ای ، شاکر و سپاسگزارم.(2)