امیرالمؤمنین علیه السلام در کلام چهارده معصوم علیهم السلام صفحه 61

اصل داستان

این آیات درباره «اخنس بن شریق» نازل شده، وی مردی زیبا و خوش بیان بود، تظاهر به دوستی پیغمبر صلی الله علیه و آله می کرد و خود را مسلمان جلوه می داد، هر وقت نزد پیامبر صلی الله علیه و آله می آمد و با او می نشست اظهار ایمان می کرد و با اینکه مرد منافقی بود، سوگند می خورد که او را دوست دارد و به خدا ایمان آورده، پیامبر صلی الله علیه و آله هم با او گرم می گرفت و وی را مورد لطف و محبت خویش قرار می داد. هنگامی که بین او و طایفۀ «ثقیف» جنگ در گرفت، بر آنها شبیخون زد و چهارپایان آنها را کشت و زراعتشان را به آتش کشید.

جعل حدیث دیگر

« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْری نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّه»(1)

معاویه نیز به سمره گفت این آیه را تفسیر به ابن ملجم کن. سمره بن جندب قبول نکرد و معاویه دویست هزار درهم داد و او قبول نکرد. معاویه سیصد هزار درهم داد و او قبول نکرد. آنگاه چهارصد هزار درهم داد و وی قبول کرد و آن را روایت نمود.(2)

2): دشنام گویی به حضرت علی علیه السلام و نفرین فرستادن به وی

در طول چهل سال، از زمان شهادت امیرمؤمنان علیه السلام تا زمان عمر بن عبدالعزیز به عنوان یک عادت پایدار، بر روی منبرها، در همۀ شهرهای اسلامی از شام تا ری، تا کوفه تا بصره، تا پایتخت اسلام (مدینه) تا حرم اَمن خداوند (مکه)، تا شرق و غرب جهان اسلام و در بین همه جوامع اسلامی به اجرا در آمد.

مردم این بدعت زشت را به عنوان یک عقیدۀ پایدار ، یا یک واجب مسلم و یا یک سنت قابل پیروی پذیرفتند.»(3)

1- - بقره/207.
2- - الغدیر، ج5، ص 209.
3- - الغدیر، ج 10، ص 257-271.