امیرالمؤمنین علیه السلام در کلام چهارده معصوم علیهم السلام صفحه 67

یَقُولُ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ الشَّجَرَهَ الْمَلْعُونَهَ فِی الْقُرْآنِ وَ نُخَوِّفُهُمْ فَما یَزِیدُهُمْ إِلَّا طُغْیاناً کَبِیراً(1)

وَ أَنْتَ یَا مَرْوَانُ وَ ذُرِّیَّتُکَ الشَّجَرَهُ الْمَلْعُونَهُ فِی الْقُرْآنِ وَ ذَلِکَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله عَنْ جَبْرَئِیلَ عَنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَوَثَبَ مُعَاوِیَهُ فَوَضَعَ یَدَهُ عَلَی فَمِ الْحَسَنِ .(2)

عایشه رو به مروان کرد و گفت:

لعن الله اباک و انت فی صلبه فانت بعض من لعنه الله؛ خدا پدر تو را لعنت کرده، در حالی که تو در صلب او بودی، بنابراین تو بخشی از کسی که خدایش لعن کرده است.(3)

شروط صلح نامه امام مجتبی علیه السلام با معاویه ملعون

قال الطبرسی: «وَ کَتَبَ إِلَیْهِ مُعَاوِیَهُ فِی الْهُدْنَهِ وَ الصُّلْحِ وَ بَعَثَ بِکُتُبِ أَصْحَابِهِ إِلَیْهِ فَأَجَابَهُ إِلَی ذَلِکَ بَعْدَ أَنْ شَرَطَ عَلَیْهِ شُرُوطاً کَثِیرَهً مِنْهَا أَنْ یَتْرُکَ سَبَّ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام وَ الْقُنُوتَ عَلَیْهِ فِی الصَّلَوَاتِ وَ أَنْ یُؤْمِنَ شِیعَتِهِ وَ لَا یَتَعَرَّضَ لِأَحَدٍ مِنْهُمْ بِسُوءٍ وَ یُوصِلَ إِلَی کُلِّ ذِی حَقٍّ حَقَّهُ ...»

طبرسی می گوید:

معاویه درباره صلح و سازش ، نامه ای به امام حسن علیه السلام نوشت و آن را همراه نامه های اصحاب وی به معاویه، برای او فرستاد.

امام حسن علیه السلام پس از آن که شروط فراوانی برای صلح قرارداد، آن را پذیرفت ازجملۀ شروط این بود: معاویه ناسزاگویی به امیرمؤمنان، به ویژه در قنوت نماز را ترک کند. شیعیان او را امان دهد به هیچ یک از آنان بدی نرساند و حق هر صاحب حقی را به او برساند...».(4)

1- - اسرا/ 60.
2- - احتجاج، ج1، ص 279.
3- - تفسیر نمونه، ج 12، ص 174، به نقل از تفسیر قرطبی، ج6، ص 3902؛ و تفسیر فخررازی،ج 20، ص 237.
4- - ارشاد، ص 191؛ کشف الغمه، ج1، ص 515؛ اعلام الوری، ج1، ص 403.