امیرالمؤمنین علیه السلام در کلام چهارده معصوم علیهم السلام صفحه 99

معجزه حبابۀ والبیه

شیخ صدوق و دیگران از حبابۀ والبیه روایت کرده اند که گفت: دیدم حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام را در شرطۀ الخمیس و با آن حضرت تازیانه ای بود که می زد به فروشندگان ماهیان حرام. پس به دنبال ایشان رفتم تا در مجلس خود نشست در این وقت من خدمتش رسیدم و عرض کردم: یا امیرالمؤمنین! دلیل امامت شما چیست؟

حضرت فرمود: بیاور به نزد من آن سنگریزه را ( با دست اشاره کرد) من سنگ را پیش ایشان بردم آنگاه حضرت خاتم (مُهر) خود را بر آن فشار داد و از روی اعجاز نقش آن بر سنگ نقش بست. آنگاه به من فرمود: ای حبابه هر کس مدعی امامت باشد و قدرت داشته باشد که این سنگ را نقش نماید همچنان که من کردم را دیدی پس بدان که او امام واجب الاطاعه است. و امام هر چیزی را که اراده نماید از وی پوشیده نماند پس من رفتم این گذشت تا وقتی که حضرت علی علیه السلام شهید گشت امام حسن علیه السلام و سپس امام حسین علیه السلام (به تفصیلی که در روایات آمده) این سنگ را مُهر نمودند. حبابه می گوید: پس از امام حسین علیه السلام خدمت علی بن الحسین علیهم السلام رسیدم، در آن وقت پیری در من اثر کرده و مرا درمانده و بیچاره کرده بود و سنین عمر من به صد و سیزده سال رسیده بود. پس دیدم آن حضرت را پیوسته در رکوع و سجود مشغول به عبادت است و فراغی نیست پس مأیوس شدم از توجه ایشان پس اشاره فرمود به من با انگشت سبابه خویش، از معجزۀ آن حضرت جوانی به من برگشت. آنگاه فرمود: آنچه با تو است بیاور پس من آن سنگ ریزه را خدمتش آوردم. پس همچون امیرالمؤمنین علیه السلام بر آن خاتم زد و نقش بست و پس از آن امام باقر امام صادق و موسی بن جعفر و امام رضا : آن سنگ را خاتم زدند ... و حبابه بعد از آن نه ماه زندگی کرد و وفات کرد.(1)