- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه آثار 28
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی حسی 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
نعت: صفت چیزی و وصف کردن آن چیز است(2).
معدود: شمرده شده و قلیل و اجل نهایت زمان و عمر و نهایت مدت ادای قرض و مدت و مهلت هر چیزی است(3) که امروز از آن به سر رسید تعبیر می کنند. ممدود یعنی کشیده و دراز(4).
شرح: در این کلام چند مطلب را بررسی می کنیم:
1- این کلمات نتیجه ی جمله پیشین، یعنی نا محدود و نامتناهی بودن ذات پروردگار است و امام (ع) بیان می کند چون برای ذات پروردگار حد و نهایتی نیست، صفات او نیز نامحدود و بی پایان است و بیانی که با آن بتوان خدا را به حقیقت صفات شناخت وجود ندارد، زیرا روشن است که صفات هر موجودی لوازم و آثار وجودی اوست و مرتبه ی هر صفتی نیز بستگی به سعه ی وجودی
او دارد مثلا اگر گفته شود فلان شخص دارای جود و سخاوت، رحم و مروت، انصاف و عدالت، غیرت و شجاعت، تقوی و فضیلت و حسن خلق و حسن معاشرت است آثار وجودی او را توصیف کرده ایم و هر چه مراتب عالیتر این صفات را برای او یاد کنیم سعه ی وجودی او را