- ستایشگری پروردگار در خور کیست؟ 1
- نعمتهای خدا را نمی توان شمرد 11
- حق خدا را نمی توان ادا کرد 20
- حق خداوند بر مردم چیست 21
- چرا بشر نمی تواند حق خدا را ادا کند 23
- چگونه می توان حق خداوند را ادا نمود 23
- اندیشه ها به کنه ذاتش نرسد 27
- ادراک از راه آثار 28
- ادراک از راه حواس ظاهری 28
- صفات خدا را حدی و نهایتی نیست 31
- آفرینش موجودات 41
- پخش بادها 46
- فایده کوهها 58
- دین و مراتب کمال آن 66
- بیان نتیجه آخرین بخش از جمله نهم 81
- خداوند قابل اشاره و شمارش نیست 85
- اشاره ی حسی 85
- اشاره ی عقلی 86
- خدا جایی ندارد و جایی هم خالی از او نیست 89
- وجود خدا حادث و مسبوق به نیستی نیست 95
- خدا با همه چیز هست و از هیچ چیز جدا نیست 97
- فعل خدا 102
- بینائی خدا 104
- خدا در تنهائیش نیاز به مونس نداشت 107
- چرا خداوند مونس آرامش بخش نمی خواهد 108
- ایجاد خدا 111
- پی گیری گفتار پیشین 116
- علم و احاطه خدا پیش از آفرینش 122
و بطور خلاصه توضیح درباره ی کلام این سه امام علیهم
السلام اینکه چون هستی بدون هستی محض و نامحدود است، همه ی مراتب هستی را داراست و خلا و کمبودی در او نیست و چون هر کمالی مرتبه ی از هستی است، خداوند همه ی کمالات را داراست، زیرا اگر صفت کمالی را نداشته باشد فاقد (نادار) مرتبه ای از هستی خواهد بود و وجود او محدود خواهد شد، بنابراین به اعتبار و ملاحظه ی هر مرتبه ای از وجود یعنی کمالی از ذات واجب الوجود می توان عنوان آن کمال را بر خدا اطلاق نمود. برای مثال چون خداوند احاطه ی ذاتی بر همه ی موجودات دارد و همه ی جهان هستی از پیدا و نهان برای او مکشوف و عیان است، عنوان عالم، علیم، محیط، برای او صادق و راست می باشد و چون بر همه چیز توانا است و هیچ مقدوری از حیطه ی قدرت او بیرون نیست عنوان قادر بر او راست می باشد و همچنین عنوان سمیع و بصیر بواسطه ی احاطه ی او بر شنیدنیها و دیدنیها و عنوان مرید بواسطه ی احاطه ی او به مصالح امور و نظام اصلح. و همه این صفات از صمیم ذات او (یعنی حقیقت خالص ذات بدون زیادت چیزی) گرفته می شود و در واقع وجودش همان علم و قدرت و حیوه و بینائی و شنوائی و اراده است و این کمالات نیز همان وجود اوست. پس وقتی گفته می شود خدا عالم است، چیزی بر ذات او اضافه نشده بلکه مرتبه ای از وجود اوست که از ذات او گرفته و بر او حمل شده است(15) روی این اصل خدا صفت