پرچمدار نینوا (تحلیلی از زندگانی حضرت عباس علیه السلام) صفحه 38

1- 40. شخصیت ابوالفضل، ص 114.

2- 41. ارشاد القلوب دیلمی، ص 160.

3- 42. غررالحکم، کلمه 513.

نیز فرمود:

لا میراث کالادب؛

هیچ ارثی ارزشمندتر از ادب نیست. (1) .

بر همین اساس علی علیه السلام فرزندانش را به خوبی تربیت کرد، از این رو آنها از با ادب ترین افراد جامعه ی خود بودند. حضرت عباس علیه السلام از همین مکتب درخشان، درس ادب آموخته بود لذا از ویژگی های زندگی سراسر درخشان حضرت عباس علیه السلام ادب او در همه ی دوران های سال های زندگیش از کودکی تا آخر عمر بود، در این راستا نظر شما را به چند نمونه ی زیر جلب می کنیم:

1- روایت شده: عباس علیه السلام بدون اجازه در کنار امام حسین علیه السلام نمی نشست، و اگر پس از اجازه می نشست، مانند عبد خاضع دو زانو در برابر مولایش می نشست. (2) .

2- روایت شده در طول 34 سال عمر حضرت عباس علیه السلام آن بزرگوار هرگز به برادرش امام حسین علیه السلام برادر خطاب نکرد، بلکه با تعبیراتی مانند، سیدی، مولای، یابن رسول الله، آقای من، سرور من، ای پسر رسول خدا؛ آن حضرت را صدا می زد، جز در مورد آخرین ساعت عمر، در لحظه ی شهادت، صدا زد: «برادر، برادرت را دریاب!». این تعبیر نیز یک نوع ادب بود، زیرا بیانگر آن بود که برادرت رسم برادری را با بهترین وجه ادا کرد و تو ای برادر اکنون با مهر برادری به من بنگر.