پرچمدار نینوا (تحلیلی از زندگانی حضرت عباس علیه السلام) صفحه 72

1- 89. معالی السبطین، ج 2، ص 441، به نقل از شیخ جلیل ملاعلی تبریزی - فرسان الهیجاء، ج 1، ص 189 - منتخب التواریخ، ص 260 - یکی از اشعار قصیده ی مذکور، این شعر معروف است: الیوم نامت اعین بک لم تنم و تسهرت اخری فعز منامها.

حضور داشت و نهایت حمایت و یاری خود را نسبت به دین و امام عصرش آشکار ساخت، از این رو لقب حامی (که از جانب امام هادی علیه السلام در زیارت ناحیه به او داده شد) به طور شایسته و کامل، زیبنده ی وجود او است.

در بعضی از عبارات آن حضرت به عنوان «حامی الضعینه» یاد شده (1) ضعینه به معنی هودج است، کنایه از اینکه او یگانه حامی بانوان هودج نشین بود، در سفر کربلا از آنها نگهبانی می کرد و آنها در پناه چنین نگهبان نیرومند و شجاعی هیچگونه نگرانی نداشتند.

فادی

حضرت عباس علیه السلام به راستی فداکاری را به آخرین حد و مرز خود رسانید، خود و برادران خود و هستی خود و حتی دو پسر خود را (بنا به بعضی از روایات) فدای دین و امام حسین علیه السلام و آرمان آن حضرت کرد. (2) .

حق جهاد و جانبازی را با تلاش بی نظیر تا آخرین نفس و آخرین قطره ی خون خود، انجام داد که امام حسین علیه السلام (چنانکه گفتیم) در کنار پیکر به خون تپیده اش فرمود: