پرچمدار نینوا (تحلیلی از زندگانی حضرت عباس علیه السلام) صفحه 78

1- 96. نفس المهموم، ص 179.

مواسات و برادری

حضرت عباس علیه السلام را امام زمان حضرت حجت (عج) در زیارت ناحیه، با لقب «مواسی» خوانده است. مواسی از مواسات است (1) و در اصل به معنی بریدن می آید و در نتیجه به معنی شدت دلبستگی به چیزی است که از همه چیز ببرد و به آن چیز دل ببندد و همه ی هستی خود را فدای آن کند. حضرت عباس علیه السلام در پیشگاه امام حسین علیه السلام چنین بود. برادری، همیاری و پیوند پر محبت و تنگاتنگ او با امام حسین علیه السلام همچون همیاری و پیوند عاشق حقیقی نسبت به معشوق خود بود؛

مقام عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است

کسی این آستان بوسد که جان در آستین دارد

به این ترتیب، درس برادری، وفا، فداکاری و گذشت بی نظیر را به جهانیان آموخت و به انسانیت، بها و آبروی فوق العاده داد.

الواقی (نگهبان)

خصلت دیگر عباس علیه السلام نگهبانی و پاسداری محکم و پر تلاش او از حق و امام حق بود. از این رو امام هادی علیه السلام در زیارت ناحیه او را نگهبان و پاسدار خواند. پاسداری که با اخلاص تمام به نگهبانی حق پرداخت. تا حدی که با بودن او، دشمنان خواب و استراحت نداشتند