ساقی تشنه صفحه 6

راستش اذان و در گوش چپ او اقامه گفت.

میلاد او، چهارم شعبان سال بیست و ششم ه. ق (1)، هنگام ظهر بود.

2. نام‌گذاری‌

چشم‌ها منتظر و دل‌ها بی‌قرار بود تا ببینند امام علی علیه السلام، نوزاد خویش را به چه می‌نامد و به چه انگیزه‌ای، نام می‌نهد.

امام او را عباس نامید. عباس به معنای «در هم کشیدن بشره و گرفتگی صورت» (2) است. برخی عباس را به معنای شیری که دیگر شیرها از او می‌گریزند، معنا کرده‌اند. (3)

3. کنیه‌های حضرت عباس علیه السلام‌

اشاره

در فرهنگ عربی به آن دسته از نام‌هایی که با پیشوند ابْ(در مردان) و امّ(در زنان) همراه باشد، کنیه می‌گویند.

سنتِ گذاشتن نامی در قالب کنیه برای افراد در میان قبایل عرب، گونه‌ای بزرگداشت و تجلیل نسبت به فرد به شمار می‌آید. (4)

1- محمد باقر مجلسی، بحارالأنوار، ج 42، ص 75
2- محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج 6، ص 129
3- محمد مهدی المازندرانی، معالی السبطین، ج 1، ص 437
4- علی اکبر دهخدا، لغت نامه دهخدا، ج 11، ص 16452