بخشی از زیباییهای نهج البلاغه صفحه 158

آنکه گروهی از مردم بصره وی را نزد حضرت فرستادند تا حقیقت حال او را با اصحاب جمل معلوم نماید و شبه آنان بر طرف شود . امام « ع » رفتار خود را با آنان طوری توضیح داد که از آن پس مرد دانست وی بر حق است ، پس امام « ع » به او فرمود : بیعت کن آن مرد گفت :

من

فرستاده گروهی هستم و از پیش خود کاری نمی کنم تا بسوی آنان باز گردم .

امام « ع » این سخن زیبا را بیان فرمود :

بگو ببینم اگر کسانی که از طرف آنها بسوی من آمده ای ، ترا بعنوان راهنما بفرستند که برای آنان زمینی که در آن باران آمده پیدا کنی و تو بسوی آنان باز گردی و به آنها از گیاه و آب خبر دهی و آنها با تو مخالفت کنند و در زمینهای بی آب و گیاه فرود آیند ، تو در این صورت چه می کنی ؟

آن مرد گفت : من آنان را رها کرده و با آنان مخالفت می کنم و در جائیکه آب و گیاه وجود دارد فرود می آیم . امام « ع » فرمود : پس اکنون دستت را دراز کن آن مرد گفت : بخدا قسم هنگامی که حجت بر من تمام گردید نتوانستم از بیعت امتناع کنم ازین رو با امام « ع » بیعت نمودم