بخشی از زیباییهای نهج البلاغه صفحه 201

آیا هنگامی که ( اهل شام ) از روی مکر و نیرنگ و خدعه و حیله ، قرآنها را بر نیزه ها بالا بردند نگفتید اینها برادران ما و اهل دعوت ما هستند که از ما درخواست ترک جنگ کرده و به کتاب خداوند سبحان آرامش جسته اند و مصلحت است که درخواستشان پذیرفته شود و غم و اندوهشان برطرف گردد ؟ آنگاه من به شما گفتم :

این کاری است که ظاهرش ایمان و باطنش دشمنی و اولش مهربانی و آخرش پشیمانی است ، روش خود را دنبال کنید و براهی که می رفتید ادامه دهید و بصدای فریاد کننده توجه نکنید که اگر درخواست او پذیرفته شود گمراه می کند و اگر رها شود ذلیل و خوار می گردد ؟

ولی اینکار انجام گرفت و دیدم شما بر آن اقدام و کوشش نمودید . بخدا قسم اگر از پذیرفتن حکومت حکمین امتناع کرده بودم هیچ واجبی از آن بر من لازم نمی شد و خداوند گناه امتناع آن را بر من بار نمی کرد و بخدا سوگند اگر به آن اقدام می کردم سزاوار بودم که از من پیروی شود ، و کتاب خدا با من است ، از روزی که با آن مصاحبت کرده ام از آن جدا نشده ام ما با پیامبر خدا « ص » بودیم و

قتل و خونریزی میان پدران ، فرزندان ، برادران و خویشاوندان دور میزد و ما در برابر مصیبت ها و سختی ها ، به ایمان و اقدام بحق و تحمل درد زخمها میافزودیم . ولی امروز در اثر انحراف و اشتباه و تأویلی که در اسلام داخل شده است با برادران مسلمان خود می جنگیم . پس اگر وسیله ای که خداوند به سبب آن پراکندگی ما را جمع آوری کند ،