بخشی از زیباییهای نهج البلاغه صفحه 21

عاطفه ی گرمی که علی « ع » در زندگی آن را شناخته بود ، در همه جای نهج البلاغه با او همراه بود . او در همه حال ، چه در مواردی که انگیزه ی خشم و نارضایتی وجود داشت و چه در مواردی که موجبات مهربانی و رضایت در میان بود ، در همه حال از این عاطفه برخوردار بود ، حتی وقتی میدید پیروانش در جانبداری از حقیقت ، از خود سستی نشان میدهند در حالیکه دیگران با جان و اسلحه به باطل کمک میکنند احساس رنج کرده و شکایت می نمود و پیروان سست عنصر خود را توبیخ و سرزنش میکرد و بسان رعد در رگبارهای تند شبانه ، نیرومند و غران بود برای نمونه همین بس که خطبه جهاد را بخوانید و عواطف دردناک و هیجان انگیز را درک کنید . همین عاطفه است که با کمک از ضربان و جوشش حیات ، این خطبه را می کشاند . خطبه با این کلمات شروع می شود : « ای مردمی که بدنهایتان جمع و خواسته هایتان گوناگون است ، سخنان شما سنگهای سخت را سست می کند . . . » .

اگر ما بخواهیم برای این عاطفه زنده که به کارهای امام حرارت می بخشید مثال های

متعددی بیاوریم ممکن است برای شما خسته کننده باشد . تنها همین بس که این عاطفه در اعمال و گفتار وی یک سنجش اساسی بشمار میرفت . شما فقط این کتاب را باز کنید تا از رنگهای گوناگون عاطفه ی پسر ابو طالب ، آن مرد سرشار از عمق و نیرو آگاه شوید .