بخشی از زیباییهای نهج البلاغه صفحه 228

بیخردان و تبهکاران

قسمتی از نامه ای است که امام « ع » آن را بوسیله مالک اشتر هنگامی که حکومت مصر را به او واگذار کرد برای مصریان فرستاده است :

بخدا قسم اگر من به تنهائی با آنان روبرو شوم و آنها همه روی زمین را پر کرده باشند باک ندارم ، و نمی هراسم [

1 ] . من درباره گمراهی که در آن قرار گرفته اند و هدایتی که خود بر آن ثابت هستم از جانب خودم بینا و از طرف پروردگارم ایمان و یقین دارم ولی من تأسف می خورم از اینکه کار این ملت را بیخردان و تبهکارانشان بعهده می گیرند و مال خدا را دست بدست گردانده و بندگانش را برده می کنند و شایستگان را دشمن و بدکاران را یاران خود قرار می دهند . اگر این جهات در کار نبود در جمع آوری و تحریک و سرزنش شما زیاد کوشش نمی کردم

رشوه خواری در قضاوت

به سخن زیر توجه کنید :

[ 1 ] منظور علی « ع » از این گروه ، دشمنان و جنگجویان سرشناس زمان وی هستند . علی « ع » می گوید : اگر من یک تنه باشم و آنها زمین را پر کنند از آنان باک ندارم .