بخشی از زیباییهای نهج البلاغه صفحه 299

گناه ، دژی ذلت بار است : ساکن خود را نگاه نمی دارد و پناهنده خود را حفظ نمی کند .

حکمت را در بین کسانی که شایستگی آن را ندارند مگذارید که به آن ستم کرده اید .

برای هر کسی همان چیزی است که به دست آورده .

ارزش هر کس به خوبیهای او است .

بدانید مردم فرزندان کارهای نیک خویش هستند .

قسمت چهارم

هیچ نسبتی مانند فروتنی و هیچ شرافتی مانند دانش و هیچ همنشینی مانند خوشخوئی نیست .

دانش شریف ترین چیز است و خداوند بزرگ دانا است و هر دانشمندی را دوست دارد .

کسی که کردارش او را کند سازد ، نسبت و خویشاوندیش او را تند نمی گرداند .

هر که در عمل کوتاهی کند به اندوه مبتلا می گردد .

از کسانی مباش که بیش از عملشان بخود امیدوارند .

برای دنیای خود چنان کار کن که گویا همیشه زنده ای .

از کسانی مباش که بدون عمل به آخرت امیدوارند .

دانش بیاموزید هر چند بهره ای از آن نبرید ، زیرا روزگار را برای شما مذمت کنند بهتر است از اینکه زمان را بخاطر شما مذمت نمایند .

هیچ حرکتی نیست مگر آنکه تو در زمینه آن به شناسائی