بخشی از زیباییهای نهج البلاغه صفحه 66

به همان اندازه از عمر خود به موجودات می بخشد . و همینطور است که اگر زمین از شب ، تاریکی بگیرد . یا مثلا اگر گل از عناصر فراوان هستی ، وسیله ی حیات و رشد و بوی خوش کسب کند ، پس از اندک زمانی ، نور و هوا از رنگ و عطرش به همان اندازه که به آن داده اند از آن میگیرند ، تا وقتی آن گل به مرحله ی کمال و به اوج حیات خود رسید عواملی که آن را از عمرش دور می سازد زیادتر میشود ، ناگاه مرگ و زندگی بر سر آن نزاع می کنند و بالاخره ریشه ها و برگهای آن تسلیم مرگ می شوند و زمین هم چیزهائی را که به آن داده بود در خود می بلعد . در دل دریا باز نمی گردد مگر همان ابرهائی که دریا به آسمان داده و

بارانهائی که به بیابان بخشیده است .

انسان نیز در زندگی اختصاصی خود چنین است . او از لذتی برخوردار نمی گردد مگر آنکه خواه ناخواه از لذت دیگری محروم می شود ، و به دنیا نمی آید مگر آنکه بر طبق مقرر بزودی تسلیم مرگ شود . علی « ع » می گوید : « مالک مرگ همان مالک حیات است » .

علی « ع » این توازن خردمندانه را که در قانون زمین و آسمان و ستارگان و بطور کلی در موجودات حیاتی و جامد وجود دارد ، در ضمن این جمله حائز تناسب فکر و کمال توجه و سادگی است ، ابراز میدارد :

« انسان به هیچ نعمتی نمی رسد مگر آنکه نعمت دیگری را از دست میدهد » باید انسانها این سخن را بشنوند و راستی اگر با دقت به این سخن